Βρίσκοντας στην πιο νότια άκρη του κόσμου, η Ανταρκτική είναι το πιο ψυχρό, πιο ξηρό μέρος στη Γη. Λίγα είδη μηλαγρών ζουν εκεί, το πλειοψηφία των οποίων είναι φώκιες. Έξι είδη φωκιών ζουν στην Ανταρκτική, είτε στην παγωμένη ζώνη είτε στα περιγύρω νερά. Υψηλά εξειδικευμένα για το σκληρό περιβάλλον, αυτά τα είδη αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού φωκιών, σύμφωνα με τη Marianne Riedman, συγγραφέας του "The Pinnipeds: Seals, Sea Lions, and Walruses".
Οι φώκιες Weddell (Leptonychotes weddellii) είναι ένα από τα πιο αφθονά είδη φωκιών στην Ανταρκτική, με περισσότερους από 800.000 δείγματα σε όλη την περιοχή, σύμφωνα με τον Reidman. Είναι μεγάλα ζώα, φτάνοντας 2,7 μέτρα μήκους και ζυγίζοντας έως 590 κιλό. Τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι σχεδόν το ίδιο μέγεθος με ελαφριές εξωτερικές φυσικές διαφορές. Τα θηλυκά έχουν ελαφρώς μακρύτερο λαιμό και πιο ρομποειδές πρόσωπο σε σύγκριση με τους αρσενικούς τους αντίστοιχους. Και τα δύο φύλα καλύπτονται από παχύ, μουρά φτεροειδές που είναι σκούρα στο χρώμα, με φωτεινό μέρος στην κοιλιά. Σε αντίθεση με άλλα είδη φωκιών στην Ανταρκτική, οι φώκιες Weddell προτιμούν να ζουν στα παραλιακά παγωμένα πεδία αντί να ζουν σε ελεύθερα πλωτικά παγιδιά.
Παρά το ότι θηραύθηκαν μέχρι σχεδόν εξαφάνιση τον 19ο αιώνα, οι νότιες φώκιες ελέφαντα (Mirounga leonina) έχουν ανακαμψει. Τα αρσενικά φτάνουν μήκος περισσότερων από 4,5 μέτρων και ζυγίζουν έως 5.000 κιλό και τα θηλυκά φτάνουν στα 3 μέτρα μήκους και 900 κιλό, δηλώνει η Riedman. Τυπικά σκούρο γκρίζο-καφέ στο χρώμα, οι νότιες φώκιες ελέφαντα γεννιούνται μαύρες jet και αργότερα αποκτούν την ενηλικιωμένη χρωματισμό τους κατά τη διάρκεια διαφόρων ετών. Είναι ικανές νυκτέρες, μερικές φορές ξοδεύοντας έως 20 λεπτά κάτω από το νερό, κυνηγώντας καλαμάρια.
Οι φώκιες λέοπαρδος (Hydrurga leptonyx) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο είδος φωκιάς στην Ανταρκτική, σύμφωνα με τον βιολόγο Hadoram Shirihai, στο βιβλίο του, "The Complete Guide to Antarctic Wildlife: Birds and Marine Mammals of the Antarctic Continent and the Southern Ocean". Ονομασμένες για το φακισμένο φέτα τους, οι φώκιες λέοπαρδος θηραύονταν ποτέ εκτενώς για τη γούνα τους. Είναι οι πιο υδατικές φώκιες στην περιοχή, ξοδεύοντας το πλειοψηφία του χρόνου τους στο νερό. Αν και κυνηγάν κρίλ, τα οποία συλλέγουν χρησιμοποιώντας εξειδικευμένα, στενά οδοντοφόρα μολυβδιά, το αγαπημένο τους θήραμα είναι πингουίνια και μικρότερες φώκιες. Είναι κυρίως μονάχοι, συγκεντρώνονται μόνο για να ζευγαρωθούν.
Βρίσκονται αποκλειστικά στα παγωμένα πεδία της Ανταρκτικής, οι φώκιες Ross (Ommatophoca rossii) είναι το μικρότερο και λιγότερο κοινό είδος pinniped (σημαίνοντας "πτερυγωδέ πόδια") στην περιοχή. Μέσος όρος 1,8 μέτρα μήκους στην ενηλικίωση, με βάρος μεταξύ 125 έως 227 κιλών. Το φέτα τους είναι λευκό κατά τη γέννηση, αργότερα ωριμάζοντας σε σκούρο-καφέ χρώμα, με φωτεινή κοιλιά. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό χαρακτηριστικό των φωκιών Ross είναι τα μάτια τους, τα οποία είναι μεγάλα σε αναλογία με το πρόσωπό τους. Λίγα είναι γνωστά ή κατανοητά για τις φώκιες Ross, δεδομένης της σπανιότητάς τους και της ντροπαλής φύσης τους, αλλά οι ερευνητές πιστεύουν ότι περίπου 150.000 δείγματα ζουν στα παγωμένα πεδία της Ανταρκτικής, υποστηρίζει η Riedman.
Αν και ονομάζονται φώκιες, οι ανταρκτικές φώκιες γούνας (Arctocephalus gazella) είναι στην πραγματικότητα πιο στενά συγγενείς με τα λιοντάρια θάλασσας, δηλώνει ο Shirihai. Διαφέρουν από τις αληθινές φώκιες στην φυσική τους σύνθεση, η οποία περιλαμβάνει εξωτερικά αυτιά και δυνατά μπροστινά πτερύγια. Σχεδόν μαύρες κατά τη γέννηση, ωριμάζουν σε ευρεία χρώματα ποικιλίες, συμπεριλαμβανομένων σκούρο γκρίζο, καφέ και ακόμη και ξανθό. Τρέφονται κυρίως με κρίλ, καταναλώνοντας περίπου ένα τόνε το χρόνο. Μετά από εμπορική θήρα, σχεδόν μέχρι εξαφάνιση, τον 19ο αιώνα, μόνο μια μικρή κολωνία ανταρκτικών φωκιών γούνας έμεινε, αλλά ο πληθυσμός τους έχει ανεπτύξει γρήγορα από τότε.
Η φώκια κραβιέρα (Lobodon carcinophagus) είναι το πιο πολυάριθμο είδος φωκιάς στον κόσμο, αριθμώντας καλά πάνω από 20 εκατομμύρια, δηλώνει η Riedman. Είναι κυρίως φάγοι κρίλ, συλλέγοντας μεγάλες ποσότητες των γαρίδοειδών δημιουργιών μέσω εξειδικευμένων, στενά οδοντοφόρων δοντιών. Σχετικά μικρότερες, με λεπτική δομή σώματος, οι φώκιες κραβιέρα είναι καλά προσαρμοσμένες σε γρήγορη, μακρινή κολύμβηση, καθώς και γρήγορη κίνηση πάνω στα παγωμένα πεδία. Είναι κοινό θήραμα για τις φώκιες λέοπαρδος, λόγω του μικρού μεγέθους τους και της μη επιθετικής φύσης τους.
