Η Δυτική Αφρική καλύπτει περισσότερο από το ένα πέμπτο της αφρικανικής ήπειρου, περίπου 614.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αυτό το τεράστιο εδαφικό, που εκτείνεται από τη νότια Σαχάρα έως τα ισημερινά δάση, φιλοξενεί ευρεία ποικιλία fascınating ειδών ζώων. Οι τύποι ζώων που βρίσκονται στη Δυτική Αφρική είναι τόσο ποικίλοι όσο και το τοπίο και περιλαμβάνουν πολλά σπάνια και απειλούμενα είδη.
Οι δένδρου παγγολίνοι (Manis tricuspis) υπάρχουν σε όλη τη Δυτική Αφρική, κατοικώντας τροπικά δάση καθώς και γεωργικά εδάφη και ανοιχτά σαβάννα. Ανήκουν σε μια οικογένεια επτά ειδών, τα οποία περιγράφονται καλύτερα ως φολιδωτοί μυρμηγοφάγοι. Είναι ασυνήθιστα ζώα, με επικαλυπτόμενες χρυσοκαφέ φολίδες αντί για τρίχωμα και μακρά προκαταληπτική ουρά που χρησιμοποιείται για κίνηση στα δέντρα. Κυρίως εντόμφαγα, οι δένδρου παγγολίνοι δεν έχουν δόντια και βασίζονται στους ισχυρούς μυς του στομάχου τους και υλικό εδάφισης όπως άμμος για να σπάσουν το φαγητό τους. Μονάχοι και νυχτερινά ζώα, ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους ταξιδεύοντας μόνοι τους αναζητώντας γεύματα, συγκεντρώνονται μόνο για να ζευγαρωθούν. Οι δένδρου παγγολίνοι είναι απειλούμενοι λόγω του εμπορίου κρέατος βουνού και απώλειας βιότοπου.
Βρίσκονται σε τροπικά δάση σε όλη τη Δυτική Αφρική, η αφρικανική χρυσή γάτα (Profelis aurata) είναι ένα μειδοκλινό και λίγο κατανοητό είδος. Είναι μια γάτα μέσου μεγέθους, ζυγίζοντας περίπου 13,6 κιλό και μετρώντας τρία πόδια μήκους μέσο όρο. Αν και το όνομά τους υποδηλώνει ότι είναι χρυσές στο χρώμα, στην πραγματικότητα εκφράζουν ευρεία ποικιλία χρωματικών χαρακτηριστικών, από ερυθρό-καφέ έως χρυσό έως μαύρο στέρεο. περιστασιακά, δείγματα θα εμφανίζουν σπειρώματα στα φέτα τους ή στο στομάχι τους. Είναι κυρίως νυχτερινά ζώα, αν και περιστασιακά εμφανίζονται κατά τις ημερήσιες ώρες για να κυνηγούν πουλιά, αχυρομυϊκές και μικρές αντιλόπες. Επειδή τόσο λίγα δεδομένα υπάρχουν για την αφρικανική χρυσή γάτα δεν είναι γνωστό αν είναι απειλούμενη, αν και η εκτενής απώλεια βιότοπου σε ολόκληρη την έκτασή τους υποδεικνύει ότι κάποιες πληθυσμοί είναι σε πτώση.
Οι σπειρωμένες λαιμός βιδρές (Lutra maculicollis) έχουν μεγάλη έκταση, από υπο-σαχαρικές περιοχές έως πυκνά τροπικά δάση σε ολόκληρη την κεντρική και Δυτική Αφρική. Είναι γλυκών νερού βιδρές, προτιμώντας γρήγορους ποταμούς με βραχώδη βέλη, αν και μερικές φορές βρίσκονται σε ελώνες, λίμνες και τεχνητά υδατοδρόμια. Φτάνοντας τρία πόδια μήκους και ζυγίζοντας περίπου 9 κιλό, οι σπειρωμένες λαιμός βιδρές είναι ένα από τα μικρότερα είδη γλυκών νερού βιδρών. Είναι σαρκοφάγα και τρέφονται κυρίως με ψάρια και άλλα υδατικά ζώα όπως βάτραχοι, μαλακία και έντομα. Ονομασμένες για χαρακτηριστικά σπειρώματα στους λαιμούς τους, είναι ερυθρό- έως σοκολατένιο-καφέ με λεπτικά σώματα και δυνατά μεμβρανοειδή πόδια. Έξαιρετικά παίξιμα ζώα, οι σπειρωμένες λαιμός βιδρές μερικές φορές συγκεντρώνονται σε ομάδες για να παίξουν παρά το ότι είναι κυρίως μονάχοι.
Το νερό χεβροτάιν (Hyemoschus aquaticus) είναι ένα ασυνήθιστο ελαφώδες ζώο που κατοικεί τροπικά δάση βροχής στη Δυτική Αφρική. Ζυγίζουν μόλις 9 κιλό μέσο όρο και φτάνουν μέγιστο μήκος λιγότερο από 0,9 μέτρα, με παχύ σώμα και λεπτές, κωνικές πόδια. Το φέτα τους είναι ερυθρό-καφέ με χλωμά σπειρώματα, το οποίο λειτουργεί ως αποτελεσματική καμouflage την ημέρα που ξεκουράζονται. Οι δύο πιο διακριτικά χαρακτηριστικά του νερού χεβροτάιν είναι τα εντυπωσιακά V-σχήματα σημεία και τα εκτεταμένα, δοντιοειδή δόντια. Κατοικούν κυρίως κοντά στο νερό και έχουν μικρή έκταση, με τα θηλυκά να μένουν εντός εδαφούς 137 στρέμματα και τα αρσενικά να έχουν έκταση περίπου διπλή. Αν και είναι κυρίως φυτόφαγα, αυτό το είδος μερικές φορές τρέφεται με καβουροειδή και ακόμα και μικρά ζώα.
