Η Ολλανδία είναι μια από τις πιο интенσιβώς καλλιεργούμενες και wysoko αναπτυγμένες χώρες στην Ευρώπη. Γνωστή για το εντυπωσιακό της σύστημα φραγμάτων και δαμάτων, η Ολλανδία δεν θεωρείται γενικά ως χώρα πλούσια σε άγρια ζωή, ωστόσο υπάρχουν πολλοί είδη φυτών και ζώων που προσεγγίζουν να ευδοκιμήσουν σε όλη τη χώρα.
Ο ευρωπαϊκός ασβός (Meles meles) είναι ένα μικρό θηλαστικό ενδέμικο στη δυτική Ευρώπη και την Ασία, με μεγάλα, σκορπισμένα πληθυσμούς στην Ολλανδία. Ως μέλος της οικογένειας Mustelidae, οι ευρωπαϊκοί ασβοί είναι συγγενείς με νυφίτσες, νυφίτσες και γαληνούδια. Αν και ταξινομούνται ως сарκοφάγα, μοιάζουν περισσότερο με ομνιβόρα, με διατροφή που περιλαμβάνει τόσο κυνηγητική συμπεριφορά (κυνηγούν έντομα και μικρά θηλαστικά) όσο και σκυλεφτεία ριζών,βολβών και καρυδιών. Οι ευρωπαϊκοί ασβοί έχουν στιβαρό σώμα, φαεινό γκρι λούρι και εμφανή μαύρα και λευκά χαρακτηριστικά στο κεφάλι και το πρόσωπο. Είναι κοινωνικά ζώα χωρίς φυσικούς εχθρούς πέρα από τους ανθρώπους. Βρίσκονται πιο συχνά σε ανοιχτά δάση και λιβάδια, και απειλούνται λόγω καταστροφής του οικισμού τους, ενώ είναι προστατευόμενο είδος στην Ολλανδία.
Το γαληνούδι (Mustela erminea) είναι ένα από τα πιο κοινά ζώα στην Ολλανδία. Το όνομα "γαληνούδι" αναφέρεται στο ζώο το καλοκαίρι, όταν έχει καστανέρυθρο λούρι· το χειμώνα, όταν το λούρι του γίνεται λευκό, αναφέρεται ως αρμινός. Το μακρύ, ελικοειδές σχήμα του σώματος και η οξυδερκής μυρωδιά του συμβάλλουν στην ικανότητα του να κυνηγά υποχθόνια θύματα τη νύχτα, όταν είναι πιο ενεργά. Είναι μονάχα ζώα κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου, ανέχοντας άλλους μόνο στην εποχή της αναπαραγωγής ή όταν οι μητέρες ταξιδεύουν με μεγαλύτερα νήπια. Μόλις κοινά στα αμμώδη φραγμώδη της Βορείου Θάλασσας της Ολλανδίας, το γαληνούδι έχει γίνει σχεδόν εξαφανισμένο στην περιοχή λόγω της επανεισαγωγής της κόκκινης αλεπούς, σύμφωνα με τον Jaap Mulder, συγγραφέα του "Stoats in the Netherlands".
Οι ελάφοι ελφάντες (Cervus elaphus) είναι τα μεγαλύτερα ενδέμικα ζώα που ζουν σήμερα στην Ολλανδία και ένα από τα μεγαλύτερα είδη ελάφων στον κόσμο. Βρίσκονται κυρίως σε προστατευόμενες αρπές που ζουν στο Εθνικό Πάρκο Hoge Veluwe, οι ελάφοι ελφάντες δεν είναι είδος υπό εξαφάνιση αλλά παρακολουούνται προσεκτικά για να αποφευχθεί η ενδογάμια σε απομονωμένους πληθυσμούς, όπως αυτοί στην Ολλανδία. Είναι ρυμινά ζώα με τετρακμήριο στομάχι και δακτύλιους με δύο νύχια, και διανύουν ετήσιο κύκλο απώλειας και αναπλήρωσης των κερατιών τους, χαρακτηριστικό ζώων του γένους Cervus.
Ο διπλόανθος (Linnaea borealis) είναι ένα ρεπόμενο φυλλοβόλο θυμιαμώδες που βρίσκεται στα μεσογειακά δάση της βόρειας ημισφαίριας. Συνηθισμένο σε ανοιχτά λιβάδια και βοσκότοπους στην Ολλανδία, ο διπλόανθος είναι εύκολα αναγνωρίσιμος για τα ζεύγη του ροζ, κωνοειδών λουλουδιών και τα στρογγυλά φύλλα του. Αν και ταξινομείται ως θυμιαμώδες, μεγαλώνει μόνο περίπου 15 εκατοστά ύψος. Προτιμά ανοιχτή σκιά και το οξύ εδάφος που χαρακτηρίζει τα πευκοδάσρη, αλλά ανέχεται ευρεία γκάμα εδαφών.
Το κόκκινο ρίβες (Ribes rubrum) είναι ένα μικρό φυλλοβόλο θυμιαμώδες ενδέμικο στην Ολλανδία και άλλα μέρη της Δυτικής Ευρώπης. Γνωστό για τα φωτεινά κόκκινα βρώσιμα καρπούς του, το κόκκινο ρίβες καλλιεργείται και στους κήπους για τη θρεπτική του φρούτο. Βρίσκεται συνήθως σε σκιερές ξυλότοπες σε βαρύ, πηλός-πλούσιο έδαφος. Ευδοκιμεί μόνο σε ψυχρά, υγρά συνθήκες, καθιστώντας το πολύMuchαתו στον ολλανδικό δάσος.
Αν και δεν είναι πλέον χώρα με πυκνά δάση, η Ολλανδία φιλοξενεί λίγα είδη ενδέμικων δέντρων. Η λευκή μπουρνιά και η ξηρά δρύπη είναι και τα δύο συχνές σε όλη τη χώρα, αν και λίγα παλαιά δείγματα παραμένουν. Η λευκή μπουρνιά (Betula pendula) είναι γνωστή για την ιδιαιτερική φλοιό της, η οποία είναι ομοιόμορφα λευκή όταν είναι νέα, γυρίζοντας μαύρη καθώς γηράσκει. Συχνά βρίσκονται κατάłuż καλλιεργημένων αγρών ως ανημοφύλακες, αλλά μπορεί να βρεθούν και σε άγρια θάμνους στο Εθνικό Πάρκο Hoge Veluwe. Η ξηρά δρύπη (Quercus petraea) είναι κοινό δέντρο στην Ολλανδία, τόσο στην άγρια φύση όσο και στην καλλιέργεια. Είναι το πιο διαδεδομένο είδος δρύπης στην Ευρώπη μετά την αγγλική δρύπη, και διακρίνεται για τα ελαφρώς λοβωτά φύλλα και τις μικρές βελανιδιές της.
