Η Γκίμπσον Έρημο της Δυτικής Αυστραλίας βρίσκεται νότια του Τροπικού Καρκίνου Αιγόκερως και είναι τώρα αποχωρισμένη ως Φυσικό Πάρκο Γκίμπσον Έρημος. Η έρημος ονομάστηκε από τον αυστραλιανό εξερευνητή Άλφρεντ Γκίμπσον, που πέθανε το 1874 ενώ προσπαθούσε να τη διασχίσει από ανατολή στη δύση. Η περιοχή 60.000 τετραγωνικών μιλίων είναι φήμισα σκληρή και δύσκολη να επιβιώσει. Οι θερμοκρασίες στην περιοχή κυμαίνονται από ελάχιστα 61 βαθμούς Φαρενάιτ (16 Κ) έως μέγιστα 102 βαθμούς Φαρενάιτ (39 Κ). Μέσω προσαρμογής, διάφορα είδη φυτών και ζώων κατάφεραν να κάνουν τη Γκίμπσον σπίτι τους.
Τα ερημικά θυμιαμάτια που ονομάζονται μούλγκας σχετίζονται με δέντρα εύκαλυπτου. Ως τα περισσότερα ερημικά φυτά, χρειάζονται λίγο νερό. Οι ζωές τους μπορούν να φτάσουν 200 έως 300 χρόνια αν τα φυτά δεν διαταράχθουν ή βλάψουν. Τα μούλγκας έχουν προσαρμοστεί στις ξηρές συνθήκες αναπτύσσοντας παχύς, βελονιειδείς φύλλα που αποτρέπουν την απώλεια νερού. Τα μούλγκας μπορούν επίσης να ρίξουν το φύλλωμά τους κατά ξηρά περιόδους για να φτιάξουν μουλτς και να ανακύκλωση θρεπτικών. Σκληρά όσο είναι, τα μούλγκας δεν ξαναβλαστάνουν εύκολα μετά φωτιές. Τα μούλγκας παράγουν μικρά κίτρινα λουλούδια σε τρεις ή τέσσερες κύκλους το χρόνο.
Το ποντικοειδές μπίλμπι έχει μακρύνα, οξέα αυτιά. Μόλις ζούσαν σε όλες τις εσωτερικές αυστραλιακές έρημους, αλλά τώρα μόνο μικρές κοινότητες μένουν στη Γκίμπσον, Τανάμι και Μεγάλη Αμμώδης Έρημος. Τα μπίλμπι φτιάχνουν φωλιές για να αποφύγουν τη ζέστη της ημέρας και ψάχνουν τη νύχτα. Έχουν προσαρμοστεί τόσο καλά στο λίγο νερό ότι παίρνουν όλο το νερό που χρειάζονται από το φαγητό, το οποίο αποτελείται από έντομα, μύκητες, σπόρους και βολβούς.
Ο χόρτος Πορκούπιν ευδοκιμεί στην έρημο γιατί ζει σε έδαφος χαμηλό σε υγρασία και θρεπτικά. Ο χόρτος Πορκούπιν έχει ένα έξυπνο τρόπο επιβίωσης—οι ρίζες του μπορούν να σκάψουν στο έδαφος έως 30 πόδια. Σκληρά, ακανθώδη φύλλα στενά κατεστρωμένα κάνουν δύσκολο για ανθρώπους να χειριστούν τον Χόρτο Πορκούπιν χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Τα στενά, κερωδέα φύλλα ελαχιστοποιούν την απώλεια νερού μειώνοντας την έκθεση στον ήλιο.
Το κόκκινο καγκουρό, ένα από τα πιο γνωστά ζώα της Αυστραλίας, κατοικεί τις πιο ξηρές μέρες της ήπειρου. Στην πραγματικότητα, ανέπτυξε το διάσημο άλμα του από την ανάγκη να διανύσει μεγάλα αποστάσεις γρήγορα για να βρει φαγητό και νερό. Όταν δεν ψάχνει, τα καγκουρού διαχειρίζονται τη ζέστη αποδοτικά: κοιμούνται και δεν κάνουν τίποτα.
