Αν και ποτέ δεν θα αναρωτηθείτε αν η Νομική Αγγλικά βασίζεται έντονα στην ελληνική ορολογία, η σύντομη απάντηση είναι όχι. Ενώ τα Ελληνικά έχουν επηρεάσει την επιστημονική, ιατρική, και φιλοσοφική λεξιλόγιο, η Νομική Αγγλικά οφείλει την πυρήνικη της ορολογία σε δύο άλλες κλασικές γλώσσες: Λατινικά και Γαλλικά.
Τα Λατινικά ήταν η γλώσσα του ρωμαϊκού νομικού συστήματος, το οποίο σχήμασε τη βάση των παραδόσεων γράμματος δικαίου σε όλη την Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα, αμέτρητα νομικά όροι — habeas corpus, prima facie, pro bono, subpoena, bona fide, in loco parentis — προέρχονται απευθείας από τα Λατινικά. Αפילו σε συστήματα common law όπως η Αγγλία και οι Η.ΠΑ., τα Λατινικά παραμένουν η αναφορά για τυπικά νομικά αξιώματα και δικαστηριακή ορολογία.
Μετά την Норμανδική Κατάκτηση, τα Γαλλικά έγιναν η γλώσσα των αγγλικών δικαστηρίων και του νόμου για σχεδόν 300 χρόνια. Αυτή η κληρονομιά ζει στην καθημερινή νομική λεξιλόγιο: plaintiff, defendant, judge, jury, court, contract, tort, lease, evidence, appeal — όλα προέρχονται από τα Αγγλο-Νορμανδικά Γαλλικά.
Τα Ελληνικά συμβάλλουν σχεδόν τίποτα απευθείας στην κυριολεκτική Νομική Αγγλικά. Λίγοι εξειδικευμένοι όροι στο διεθνές δίκαιο ή τα εκκλησιαστικά δικαστήρια μπορεί να έχουν ελληνικές ρίζες (π.χ., canon από kanōn), αλλά אלו είναι εξαιρέσεις, όχι ο κανόνας.
Η Νομική Αγγλικά είναι ένα υβρίδιο της λατινικής ακρίβειας και της γαλλικής διαδικασιακής λεξιλόγιο, διαμορφωμένη από αιώνες δικαστικής πρακτικής. Ελληνικά; Είναι σπάνια στο δικαστήριο.
