Κάθε 48–50 χρόνια, ο βαμβακοειδής είδος Melocanna baccifera ανθίζει συγχρονικά σε όλο το Μιζόραμ, Ινδία, σε γεγονός που ονομάζεται Mautam («θάνατος βαμπού»). Αν και οικολογικά φυσικό, εκκινεί μια κασκαδα κρίσεων που εκφράζει βαθύ φόβο.
Οι σπόροι βαμπού είναι σούπερ φαγητό για ποντίκια. Ο πληθυσμός τους εκσκαλεί—εκατομμύρια εισβάλουν σε αγρούς, σιτηροβολώνες, και σπίτια, καταναλώνοντας καλλιέργειες και διασποράζοντας ασθένειες όπως λεπτόσπιρωση.
Το ανθίζον βαμπύ απελευθερώνει εδαφικές τοξίνες που εμποδίζουν άλλα φυτά. Συνδυασμένο με την καταστροφή από ποντίκια, οι βασικές καλλιέργειες (ρύζι, καλαμπόκι) αποτυγχάνουν, οδηγώντας σε οξείες λιμός.
Το βαμπύ είναι ζωτικό για κατασκευές, χειροτεχνίες, και εισόδημα. Το ανθίζει σκοτώνει τους καυλούς, διακόπτοντας τη συλλογή για χρόνια και καταστρέφοντας τα μέσα διαβίωσης.
Η λαογραφία Μίζο συνδέει το Mautam με καταστροφή, θάνατο, και κοινωνική αναταραχή. Περιηγημένες ιστορίες προηγούμενων κύκλων (1911, 1959, 2007) ενισχύουν τον τρόμο.
Η κυβέρνηση τώρα εφαρμόζει προληπτικά μέτρα: εκστρατείες ελέγχου ποντικιών, προώθηση αντιαντιστάσιμων καλλιεργειών, συστήματα πρώιμης προειδοποίησης, και επιστημονική έρευνα για την τοξίνη. Η εκπαίδευση κοινότητας καταπολεμάει τον фаталиσμό. Αν και το Mautam παραμένει τεράστια πρόκληση, η προετοιμασία έχει μειώσει τους πιο θανατηφόρους επιπτώσεις του.
