Στις τέλη του 19ου αιώνα, τα ταξίδια με τρένο αποκάλυψαν προβλήματα χρονοδιαγραμμάτων διότι κάθε πόλη που λύγιζε σε μια ανατολική-δυτική διαδρομή βασίζονταν στον ήλιο για να καθορίσει την τοπική ώρα. Αυτό σήμαινε διαφορά ενός λεπτού για κάθε 12 μίλια απόστασης. Η μόνη λύση σε αυτό το πρόβλημα ήταν η τυποποίηση της ώρας σε ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές.
Το 1883, το U.S. Naval Observatory εισήγαγε τέσσερις ζώνες ώρας στην ηπειρωτική Η.Π.Α. Ένα χρόνο αργότερα, το Διεθνές Συνέδριο Μεριδιανών στο Washington D.C. επέκταση το πρότυπο σε 24 ζώνες σε όλο τον κόσμο.
Κάθε ζώνη ώρας τρέχει βορρά-νότο και μετράει περίπου 15 μοίρες πλάτος. Κάθε σύνορο είναι ανώμαλος λόγω αιτήσεων χρονομέτρησης των ανθρώπων που ζουν μέσα σε μια ζώνη. Το Παρατηρητήριο Greenwich στην Αγγλία σηματοδοτεί την τοποθεσία του Universal Time, Coordinate (UTC), τη βάση για την παγκόσμια χρονομέτρηση.
Η Central Time εφαρμόζεται στη δεύτερη ζώνη ώρας πηγαίνοντας από ανατολή στη δύση. Καλύπτει περισσότερες πολιτεύσεις από την Pacific Time συμπεριλαμβανομένων της Τέξας, Γουισκόνσιν, Λουιζιάνα, Οκλάχομα, Άγιο και Ιλίνοις. Η τυπική ώρα σε αυτή τη ζώνη είναι έξι ώρες πίσω από το UTC και η Daylight Saving Time (DST) είναι πέντε ώρες πίσω.
Η Pacific Time είναι η δυτικότερη ζώνη της ηπειρωτικής Η.Π.Α. και καλύπτει πέντε πολιτεύσεις: Καλιφόρνια, Ουάσινγκτον, Όρεγκον, Νεβάδα και Αϊδάχο. Η ώρα εδώ είναι δύο ώρες πίσω από την Central Time.
Η Central και Pacific Time εκτείνονται σε μέρη της Μεξικής και του Καναδά. Ωστόσο, η Central Time καλύπτει επίσης το Μπελίζ, την Κόστα Ρίκα, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Γουατεμάλα, τις Ονδούρα και την Νικαράγουα, καθώς και μερικά νησιά της Χιλής και της Ικουαδόρ.
