Ενώ η Πυρετώδης Δέγγη δεν είναι με κανέναν τρόπο ένα νέο φαινόμενο, τα τελευταία δεκαετίες έχει γίνει ευρύτερα γνωστή και κατανοητή. Ένας σχετικά πρόσφατος αύξηση στον αριθμό των αναφερόμενων κρούσματος μεταξύ των ταξιδιωτών του κόσμου οδήγησε σε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ασθένεια μεταξύ του γενικού πληθυσμού.
Γνωστή επίσης ως Πυρετός Σπάσιμου Κουτιών, η Πυρετώδης Δέγγη ανακαλύφθηκε και ονομάστηκε το 1779, λίγο πριν την πρώτη καταγεγραμμένη επιδημία της ασθένειας. Αυτή η επιδημία ξεκίνησε στην Ασία στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1780 και εξαπλώθηκε τόσο στην Αφρική όσο και στη Βόρεια Αμερική πριν ο ρυθμός зараженίας αρχίσει να υποχωρεί μερικά χρόνια αργότερα. Ενώ έχει παραμείνει σχετικά σπάνια στις ΗΠΑ, η ασθένεια έχει υπάρξει σε διάφορα μέρη του κόσμου καθ' όλη την ιστορία. Στις δεκαετίες του 1950, μια παγκόσμια πανδημία Πυρετώδους Δέγγης ξεκίνησε στη Νότια Ασία, εξαπλωνόμενη σε πολλές τροπικές και μετριάζουσες ζώνες.
Υπάρχει ένα παρατηρήσιμο μοτίβο στην άνοδο και πτώση του αριθμού των ανθρώπων που επηρεάζονται από την Πυρετώδη Δέγγη, το φαίνεται να επαναλαμβάνεται περίπου κάθε 5 έως 6 μήνες. Επειδή η Πυρετώδης Δέγγη διασπείρει με πολύ παρόμοιο τρόπο με την ελονοσία—μέσω του δάγκωσης ενός заражμένου κουνουπιού—αυτό το μοτίβο θεωρείται ότι σχετίζεται με τους κύκλους ζωής και αναπαραγωγής του έντομου που φέρει τον ιό.
Η Πυρετώδης Δέγγη είναι πιο συνηθισμένη στη Νότια Ανατολική Ασία, Νότια και Κεντρική Αμερική, υποσαχαρική Αφρική, νησιά της Ινδονησίας και βορειοανατολική Αυστραλία. Ως το 2006, διάφορα κρούσματα είχαν καταγραφεί και στο νότιο τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένων των πολιτευμάτων Τέξας και Φλόριντα. Σποραδικά κρούσματα Πυρετώδους Δέγγης, που ξέραμε ότι είχαν συμβεί εκτός Ηνωμένων Πολιτειών από ταξιδιώτες που επισκέπτονταν χώρα όπου η ασθένεια ήταν πιο συχνή, αυξήθηκαν μεταξύ των ετών 2002 και 2006 επίσης.
Η Πυρετώδης Δέγγη είναι ένας flaviviruses, συγγενής με άλλους του τύπου του όπως ο Ιός Δυτικού Νείλου και η Κίτρινη Πυρετός—όλα τα οποία μεταδίδονται μέσω του δάγκωσης ενός заражμένου έντομου. Ενώ η Πυρετώδης Δέγγη μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ασθένεια, σπάνια προκαλεί θάνατο.
Όπως υποδηλώνει το όνομα Πυρετώδης Δέγγη, ένα από τα πρώτα γνωστά συμπτώματα της ασθένειας είναι ξαφνική, υψηλή θερμοκρασία. Δεν είναι ασυνήθιστο για заражμένους ατόμων να εμφανίζουν πυρετό έως 40-40.5 Κελσίου. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν φωτεινό ερυθρό έξανθημα που ξεκινά συνήθως στα πόδια και το στήθος και μπορεί να εξαπλωθεί να καλύψει το υπόλοιπο σώμα. Ενώ ναυτία, έμετος, κοιλιακή πονία και διάρροια μπορεί να συμβούν καθώς η ασθένεια προχωρά, είναι συνηθισμένα τα συμπτώματα να είναι ήπια και συγκρίσιμα με αυτά της συνήθης γρίπης.
Για να γίνει κλινική διάγνωση, μια αιματολογική εξέταση πρέπει να αποκαλύψει χαμηλότερο από το κανονικό πλήθος αιμοπεταλίδων.
Η Πυρετώδης Δέγγη διαρκεί συνήθως περίπου 6 έως 7 ημέρες, και η γενική πρόγνωση για ανάκαμψη θεωρείται πολύ καλή.
Μια ξεχωριστή ασθένεια γνωστή ως Πυρετώδης Δέγγης Αιμορραγίας συχνά συγχέεται με την Πυρετώδη Δέγγη. Η Πυρετώδης Δέγγης Αιμορραγίας είναι επίσης ένας flaviviruses. Είναι εγχώρια στις ίδιες περιοχές με την Πυρετώδη Δέγγη, αλλά είναι πολύ πιο σοβαρή. Η Πυρετώδης Δέγγης Αιμορραγίας έχει ως αποτέλεσμα σοβαρή αιμορραγία. Συμπτώματα περιλαμβάνουν υψηλό πυρετό, ασθένεια, υπερβολικά μπλε μώλωπες, προβλήματα κύστης, συνεχές πονοκέφαλο και πολύ χαμηλό πλήθος αιμοπεταλίδων και λευκών αιμοσφαιρίδων. Ακόμα και με θεραπεία, αυτός ο ιός μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Η Πυρετώδης Δέγγης Αιμορραγίας εμφανίζεται πολύ λιγότερο συχνά από την Πυρετώδη Δέγγη, και στην παρούσα στιγμή η ασθένεια δεν είναι εύκολη να εκφυλιστεί σε επιδημικές διαστάσεις.
Ενώ αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει θεραπεία για την Πυρετώδη Δέγγη, βήματα για τον έλεγχο του πληθυσμού κουνουπιών σε заражμένες περιοχές μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη της εξάπλωσης του ιού. Ταξιδιώτες που επισκέπτονται χώρες που βιώνουν αυτή τη στιγμή επιδημίες Πυρετώδους Δέγγης πρέπει να λάβουν αυτές τις προφυλάξεις για να προστατευθούν από τη λοίμωξη:
