Η παιδική ηλικία στις μεσαιωνικές ευρωπαϊκές πόλεις (11ος-15ος αιώνας) ήταν γεμάτα κινδύνους που οι σύγχρονες αισθήσεις θεωρούν σοκαριστικά. Πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι ή η Κόλνη συγκέντρωναν πληθυσμούς χωρίς υποδομή αποχετεύσεων—ανοιχτές αποχετεύσεις τρέχουν στα δρόμια, απόβλητα συσσωρεύονταν στις αυλές, και οι πηγές νερού ρύπαιναν. Τα παιδιά αντιμετώπιζαν δυσεντερία, τιφώδη και περιοδικές επιδημίες πανούκλας με ποσοστά θνησιμότητας που ξεπερνούσαν το 50% πριν την ενηλικίωση.
Η ιατρική φροντίδα ήταν σχεδόν μη υπάρχουσα για τους κοινούς. Η θεωρία των χυμών καθοδήγει ανεπαρκή θεραπείες· τα νοσοκομεία ήταν θρησκευτικά ιδρύματα για τους πεθαίνοντες, όχι θεραπευτικά κέντρα. Η εκπαίδευση ητοίμαζταν για τα aristocratic αγόρια (κληρικοί, αριστοκρατία, μαθητεία εμπόρων); τα περισσότερα παιδιά εισέρχονταν στην εργασία από τα 7-10 ετών—οικιακές υπηρεσίες, εργασία υφασμάτων, πωλήσεις δρόμου, ή επικίνδυνες μαθητείες (δερματάπης, μεταλλουργία).
Οι συνθήκες διαβίωσης εξαacerbated τους κινδύνους: συμφυελωμένα, μη αερούμενα ξύλινα σπίτια με ανοιχτές εστίες· ελάχιστο φώτισμα· λοιμώξεις λοιμωδών. Η κοινωνική κινητικότητα ήταν σχεδόν μη υπάρχουσα—αγροικία, περιορισμοί γκιλντιών και νόμοι πολυτελείας καθόριζαν τροχιές από τη γέννηση. Το παιχνίδι υπήρχε (κούκλες, μπάλες, παιχνίδια μίμησης) αλλά ήταν αδομήστο και περιορισμένο χρόνο από την οικονομική ανάγκη.
Ωστόσο, οι πηγές αποκαλύπτουν νюάνσεις: αρχεία γκιλδιών δείχνουν συμβόλαια μαθητείας που προστατεύουν ανηλίκους· αρχεία κατηγόρων τεκμηριώνουν κοινωνική ανησυχία για παιδικούς θανάτους· αρχαιολογικά ευρήματα περιλαμβάνουν παιχνίδια. Τα πλούσια αστικά παιδιά βίωναν δασκάλους, καλύτερη διατροφή και γαμικές συμμαχίες. Η μεσαιωνική αστική παιδική ηλικία δεν ήταν ομοιόμορφα μούχτη—αλλά για το πλειοψηφικό, ήταν σύντομη, κουραστική και προκαρούμενη, διαμορφωμένη από δυνάμεις πολύ πέρα από τον έλεγχο ενός παιδιού.
