Ο Schwarzwald — το λεγENDαρικό Μαύρο Δάσος της Γερμανίας — δεν είναι απλώς φόντο για κουκουβάγιες ρολόγια και παραμύθια. Είναι ζωντανό πολιτιστικό τοπίο όπου 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν γλύψει διακριτές ταυτότητες από πυκνά δάση, απότομες κοιλάδες, και αιώνες απομόνωσης.
Περπατώντας τη Ρινιακή Κοιλάδα όπου η Γερμανία συναντά τη Γαλλία και την Ελβετία, το Μαύρο Δάσος πάντα ήταν μιαgrenze. Ο πληθυσμός ανακατεύει Σουαβούς και Αλεμάνους Γερμανούς με Γαλλικά Αλσατιανά επηρεάσεις στο νότιο και Ελβετιακές πτυχές κοντά στην τριπλή σύνορο. Καθολικές παραδόσεις κυριαρχούν, αν και Υποτακτικές κοινότητες υπάρχουν στο βόρεια, δίπλα σε μικρές Εβραϊκές και Μουσουλμάνικες πληθυσμούς.
Ξυλόγλυφτη εξελίχθηκε από χειμερινή ανάγκη σε υψηλή τέχνη. Οι αγροτικές οικογένειες συμπλήρωναν τα αδιάφορα γεωργικά εισοδήματα γλύφοντας ειδών οικιακής χρήσης, θρησκευτικά είδωλα, και τελικά την περιφérica εξαγωγή της περιοχής: το κουκουβάγια ρολόι. Οι πρώτοι μηχανισμοί εμφανίστηκαν τη δεκαετία 1730· το 1850, το Μαύρο Δάσος παρήγαγε το μεγαλύτερο μέρος των κουκουβαγιών ρολογιών του κόσμου.
Ρολογοποιία αναπτύχθηκε σε ακρίβεια μηχανική. Πόλεις όπως το Φουρτβάγγεν και Σβένινγκεν γίνονται ωρολογικά κέντρα, τρέφοντας την βιομηχανική ανάπτυξη της Γερμανίας. Σήμερα, το Γερμανικό Μουσείο Ρολογιών στο Φουρτβάγγεν καταγράφει αυτή την γενεαλογία από ξύλινα γρανάζια στην ατομική χρονόμετρηση.
Ζυθοποιία ευδοκιμεί στο καθαρό πηγαϊκό νερό και το κλίμα φιλικό στο χούλι. Η Rothaus, ιδρυμένη από μοναστίριο Βενεδικτίνων το 1791, παράγει το Tannenzäpfle, αγαπημένο της Γερμανίας. Δεκαδικές μικρόβιρες ζυθοποιίες συνεχίζουν τώρα την παράδοση.
Οι σύγχρονοι κάτοικοι Μαύρου Δάσους εργάζονται σε ιατρική τεχνολογία (Τουτλίνγεν), ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και τουρισμό — όχι μόνο λαϊκές τέχνες. Το Εθνικό Πάρκο Μαύρου Δάσους (ιδρύθηκε 2014) προστατεύει 10.000 εκατ. εκτάρια αναγέμισης δάσους. Οι πεζοπόροι αντιμετωπίζουν το 285 χλμ Westweg μονοπάτι. Θερμικά λουτρά στο Μπαδεν-Μπαδεν ελκύουν παγκόσμιους επισκέπτες.
Ωστόσο, οι παλαιοί ρυθμοί επιμένουν: μάσκες Φασνάχτ φοβίζουν ακόμα τον χειμώνα, το Κίρσαβαסר ακόμα αρωματίζει το Schwarzwälder Kirschtorte, και τα ημιξύλινα γεωργικά ακόμα κουκουλώνουν κοιλάδες όπου η Αλεμάνικη διάλεκτος αντηχεί. Το δάσος παραμένει τόσο εργαστήριο όσο και ψυχή-τοπίο.
