Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο παγκόσμιος τουρισμός ανήλθε λόγω σύγκλισης κοινωνικών, οικονομικών και τεχνολογικών μεταβολών:
Μικρότερες εργασιακές εβδομάδες, πληρωμένες διακοπές, και κανόνες συνταξιοδότησης έδωσαν στους ανθρώπους στις αναπτυγμένες χώρες περισσότερο ελεύθερο χρόνο για ταξίδια.
Η μετά-πόλεμος οικονομική ανάπτυξη ανήλικωσε τα μεσαία εισοδήματα, καθιστώντας δυνατή την επιλογική δαπάνη για διακοπές.
Αεροπλάνα στράτων (π.χ. Boeing 707) μειώθηκαν δραματικά ο χρόνος και το κόστος ταξιδιού. Δίκτυα αυτοκινητόδρομων (π.χ. US Interstates) επέτρεψαν road trips. Η κοντεινερικοποίηση ναυτιλίας μειώνει κόστη φόρτωσης, ενισχύοντας έμμεσα την τουριστική υποδομή.
Τα ταξιδιωτικά γραφεία συzyłευαν πτήσεις, ξενοδοχεία, και προγράμματα, μειώνοντας τον κόπο σχεδιασμού και τον χρηματικό κίνδυνο για καταναλωτές.
Κυβερνήσεις και ιδιωτικές εταιρείες επενδύσαν πολύ σε διαφήμιση, τουριστικές εκθέσεις, και branding προορισμών.
Όπως πέφταν τα εμπόδια και σταθεροποιούνταν τα νομίσματα, ο διασυνόριας τουρισμός γινόταν επιθυμητός και προσβάσιμος.
Χαλαρωμένοι κοινωνικοί κανόνες, περιέργεια για άλλους πολιτισμούς, και η άνοδος της νοοτροπίας «κοσμικού πολίτη» έκαναν τα ταξίδια τρόπο ζωής.
Μαζί, αυτές οι δυνάμεις μετέτρεψαν τον τουρισμό από ελίτ privilegio σε φαινόμενο μάζας.
