Τα κοραλλιογενή ρίφη είναι όμορφες υποβρύχιες δομές που βρίσκονται τυπικά σε θερμά νερά ωκεανών. Ξεκινάν microscopically αλλά μπορούν να χτίσουν να γίνουν πάνω από χίλια μίλια μακρύ, όπως στην περίπτωση της Μεγάλης Κοραλλιογενούς Ρίφης στην Αυστραλία. Τα ρίφη τείνουν να μοιάζουν με βράχο αλλά είναι στην πραγματικότητα ζωντανά ζώα που αναπτύσσονται με τα χρόνια. Παρέχουν προστασία για ποικιλία ωκεανο-κατοικούντων ζωών συμπεριλαμβανομένων ψαριών, αστεριά, σφουγγάρια,χελώνες και πολλών άλλων ειδών.
Οι κοραλλιογόνους είναι το ζωντανό μέρος ενός κοραλλιγενούς ρίφους. Η πλειοψηφία των ριφών διαμορφώνεται από έναν τύπο κοραλλιογόνου που λέγεται σκληρός κοραλλιογόνους. Οι πολύπους των σκληρών κοραλλιγόνων ενώνονται για να ξεκινήσουν την αρχή ενός ρίφους.
Οι κοραλλιογενείς άλγες είναι επίσης σημαντικά μέρη ενός κοραλλιγενούς ρίφους. Αυτή η άλγα καταβάλλει ασβέστιο σε στρώματα πάνω στο ρίφος, το οποίο το ενισχύει. Χωρίς αυτές τις άλγες, οι δυνάμεις των κυμάτων θα σπάγανε γρήγορα ένα κοραλλιογενές ρίφος.
Τα κοραλλιογενή ρίφη αναπτύσσονται κυρίως σε τροπικούς ωκεανούς και καλύπτουν περίπου 1 τοις εκατό της επιφανειακής έκτασης όλων των ωκεανών. Ο Ειρηνικός Ωκεανός, Ινδικός Ωκεανός και περιοχή Ερυθράς Θάλασσας περιέχουν πάνω από 90 τοις εκατό όλων των κοραλλιγενών ριφών του κόσμου. Η ιδανική θερμοκρασία νερού για τα κοραλλιογενή ρίφη είναι μεταξύ 25 και 28 βαθμών Κελσίου. Αυτό το στενό εύρος θερμοκρασίας δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα για τα ρίφη, διότι καθώς οι θερμοκρασίες των ωκεανών αυξάνονται, οι κοραλλιογόνους έχουν πεθάνει. Σε διάφορες περιοχές του κόσμου, οι κοραλλιογόνους έχουν καταστραφεί λόγω των αυξανόμενων θερμοκρασιών ωκεανών.
Τα κοραλλιογενή ρίφη μεγαλώνουν πολύ αργά. Σε μέσο όρο μεγαλώνουν περίπου ένα ίντσα το χρόνο οριζόντια και μεταξύ ενός ίντσα έως ένα πόδι κάθετα. Χρειάζονται φως του ήλιου για να μεγαλώσουν, οπότε συνήθως συμβαίνουν σε ρηχά νερά όχι βαθύτερα από 137 μέτρα. Οι κοραλλιογόνους που χτίζουν πραγματικά το ρίφος συνήθως δεν βρίσκονται σε νερά βαθύτερα από 45 μέτρα. Τα ρίφη δεν μεγαλώνουν πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, οπότε το υψηλότερο σημείο ενός ρίφους είναι τυπικά κάτω από την χαμηλή πλημμυρική σήμανση.
