Από το μικρό βαρνακλ σε γιγαντιαίο καρχαρία σφυρίνα, οι τροπικοί ωκεανοί φιλοξενούν ευρεία γκάμα θαλάσσιων όργανων. Τα είδη στους τροπικούς ωκεανούς του κόσμου τρέχουν επίσης τη γκάμα όσον αφορά το επίπεδο απειλής, από την αβλαβή κλωουνόψαρο έως το δακτυλόδερο σφύριγμα.
Οι αλμυροί βράχοι φιλοξενούν ακριβώς χιλιάδες διαφορετικά θαλάσσια όργανα. Μεταξύ τους είναι το 5,7 εκατοστό κλωουνόψαρο ανεμώνης του δυτικού και κεντρικού Ειρηνικού Ωκεανού που ζει στην πραγματικότητα μέσα σε άλλο οργανισμό βράχου, την ανεμώνη. Παρά τις δακτυλωδείς ταχείας της ανεμώνης, τα κλωουνόψαρα ανεμώνης είναι ανοσοποιημένα και χρησιμοποιούν την ανεμώνη ως ασφαλές μέρος για να ζουν και να βάλουν αυγά. Οι βαρνακλές είναι επίσης γνωστοί κάτοικοι του βράχου. Έχουν ταenna τα οποία προσαρμόζονται σε βράχους και αλμυρούς βράχους, αφήνοντας 12 πόδια να φιλτράρουν οργανισμούς από το αλμυρό νερό και να τα καταναλώσουν για φαγητό.
Βρίσκεται παγκοσμίως σε τροπικούς και υγροκρατούμενους ωκεανούς, ο μπλου μαρλίν ζυγίζει μέσο όρο 180 κιλά και μετράει μέσο όρο 3,8 μέτρα μήκους. Χρησιμοποιεί τη μακρά, οξυτερή μύτη του για να ξαφνιάζει σχοινιά ψαριών και καλαμαριών για τα γεύματά του. Οι μπλου μαρλίν είναι γρήγοροι, τα ροπαλικά τους σώματα βοηθούν τους να κινούνται γρήγορα μέσα στο νερό. Κάθε χειμώνα pléthoras μαρλίν αναχωρούν από τα σπίτια τους στους τροπικούς ωκεανούς παγκοσμίως, μετανιστεύοντας στην ισημερινή.
Βρίσκεται παγκοσμίως, ειδικά στα Καραϊβικά και δυτικό Ατλαντικό Ωκεανό, το μεγάλο μπαρρακούδα μεγαλώνει μέσο όρο 1,8 μέτρα μήκους. Είναι γνωστό για το μακρύ, λεπτό σώμα, την οξυτερή κεφαλή και μια γνάθος που φαίνεται να βγαίνει έξω σαν υπογνάθια. Ένα από τα θηραματικά του ωκεανού, τα μπαρρακούδα έχουν επιτεθεί σε ανθρώπους σε σπάνιες περιπτώσεις. Συνήθως βρίσκονται μόνα τους, εμφανίζοντας μόνο με άλλα μεγάλα μπαρρακούδα κατά την εποχή αναπαραγωγής.
Ζει σε διατροφή από μαλάκια και φτάνει σε μέσο όρο 90,8 εκατοστά μήκους το σφύριγμα του Ειρηνικού, Ινδικού και Ατλαντικού ωκεανών. Αυτά τα όργανα σχετίζονται με το φουσκωτό ψάρι, το οποίο φαίνεται στην ικανότητά τους να φουσκώνουν το σώμα τους καλυμμένο με ακανθές ως κύρια γραμμή άμυνας. Ένα αργό ψάρι, δεν έχει στεφανικά πτερύγια, χρησιμοποιώντας μόνο τα μικρά νωτιαίες και αναλικές πτερύγια για να κινείται. Τα δύο, συμφυτά δόντια του κάνουν να φαίνεται σαν να έχει ράμφος το σφύριγμα· χρησιμοποιεί αυτά τα δόντια για να συντρίψει τη διατροφή του από καβούρια, μαλακία και αχινούς.
Το εύκολα αναγνωρίσιμο λείο σφυρίνα, με το πλατυνόμενο, πλαγιοκέφαλο προβολές, είναι εγχώριο στις τροπικές περιοχές του Ατλαντικού, Ειρηνικού και Ινδικού ωκεανών. Μεγαλώνει σε μέσο όρο 4,3 μέτρα μήκους και είναι ένα από τα 10 είδη σφυρίνας. Όχι μόνο τα μάτια των σφυρίνων βρίσκονται στις εξωτερικές άκρες των μακρυνόμενων κεφαλών τους, αλλά οι μυκτήρες τους είναι μακριά οι ένας από τον άλλον, πιθανώς βοηθώντας στις αισθητικές ικανότητες ή την manœuvrabilité. Ενώ το λείο σφυρίνα τρέφεται κυρίως με ραίες, έχουν επιτεθεί επίσης σε ανθρώπους σε περιπτώσεις.
Η πράσινη θαλάσσια χελώνα τρέφεται κυρίως με θαλάσσια φύκια. Μπορεί να μεγαλώσει έως 1,2 μέτρα μήκους και ζει σε περιοχές σε όλο τον κόσμο που δεν πέφτουν ποτέ κάτω από 20 βαθμούς Κελσίου. Το μόνο χρόνο που αυτές οι χελώνες έρχονται στη ξηρά είναι για να κοιμηθούν και να βάλουν αυγά, καθώς και να λυγίζουν στον ήλιο περιστασιακά. Εκμεταλλευόμενες για το κρέας, το δέρμα και τα αυγά τους, η πράσινη χελώνα είναι ένα είδος υπό απειλή.
