Διαφορετικοί τύποι κοραλλιών μπορούν να βρεθούν σε νερά σε όλο τον κόσμο, από τα ζεστά νερά των τροπικών έως τους ψυχρούς ωκεανούς των πολικών περιοχών. Οι τύποι κοραλλιών που σχηματίζουν ρέφους βρίσκονται γενικά εντός των τροπικών μεταξύ των γεωγραφικών πλάτων 30 μοιρών νότια και 30 μοιρών βόρεια. Οι φυσικές θερμοκρασίες νερού έχουν σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη των ρεφών.
Τα ρέφου σχηματίζονται σε ζεστά, ρηχά νερά που είναι σε θέση να λάβουν πολύ φως ηλίου για να παρέχουν τροφή για μια mikroσκοπική μορφή φύκων που απαιτείται για να βοηθήσει τα κοραλλιά να σχηματίσουν ρέφους. Τα ρέφου γενικά αναπτύσσονται όπου οι θερμοκρασίες νερού dao تتراوح μεταξύ 77 και 88 μοίρας Φαρενάιτ, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Texas A&M. Η Μεγάλη Κοραλλιογενής Ρέφους της Αυστραλίας, η οποία εκτείνεται για 1.242 μίλια μήκους, επιβιώνει σε νερά με εύρος θερμοκρασίας μεταξύ 64 και 91 μοιρών Φαρενάιτ.
Υπάρχουν τρία συνηθισμένα τύπους ρεφών που βρίσκονται στον κόσμο που όλα αναπτύσσονται στην ίδια θερμοκρασία νερού, αλλά αναπτύσσονται υπό διαφορετικές συνθήκες χερσαίων στη θάλασσα. Ένα ρέφους πτυσσόμενης ακτογραμμής αναπτύσσεται κατά μήκος των ρηχών ακτών των τροπικών. Τα ρέφου πτυσσόμενης ακτογραμμής αναπτύσσονται ως ράφι που εκτείνεται από την ακτογραμμή στον ωκεανό. Ένα ρέφους φράγματος διαχωρίζεται από τη γη από ένα βαθύ λιμνάκιο. Τα ρέφου φράγματος σχηματίζονται όπου αλλάζει το επίπεδο της θάλασσας σε μια περιοχή ή όπου η ακτογραμμή κατακλύζει ταχύτερα από ό,τι το επίπεδο του νερού αποσυρθεί. Ένα ατollo σχηματίζεται γύρω από ένα λιμνάκιο και συχνά δημιουργείται όταν ένα νησί κατακλύζει στον ωκεανό. Τα ρέφου αποτελούνται από ζωντανά και νεκρά κοχύλια κοραλλιογενών πολύπων. Τα κίτρινα μέρη ενός κοραλλιογενούς ρέφους αποτελούνται από τα νεκρά κοχύλια κοραλλιογενών πολύπων, ενώ τα χρωματιστά μέρη ενός ρέφους είναι τα ζωντανά κοραλλιογενή πολύπους.
Επειδή τα ρέφου απαιτούν φως ηλίου για να αναπτύξουν και να επιβιώσουν στον ωκεανό, είναι σπάνιο για ένα ρέφου να αναπτυχθεί περισσότερο από 130 πόδια κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού. Κάθε ρέφου ανέχεται αλυκό νερό καλύτερα από ό,τι το ρέφου κάνει γλυκό νερό· επομένως περιοχές με μεγάλες ποσότητες απορροής ποταμών γλυκού νερού δεν είναι καλά για την υποστήριξη της κοραλλιογενούς ζωής. Η απορροή ποταμιού νερού μπορεί να καλύψει ένα ρέφου σε σκοτεινά νερά και λάσπη που περιορίζουν την ανάπτυξη των κοραλλιογενών ρεφών.
Τα κοραλλιογενή ρέφου αναπτύσσονται με ρυθμό περίπου ½ ίντσα ετησίως. Σε περιοχές με κατάλληλο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων θερμοκρασίας νερού και φωτός ηλίου, με χαμηλά επίπεδα ανθρώπινης παρέμβασης, τα ρέφου μπορούν να αναπτυχθούν σε μεγάλη κλίμακα. Η αλατότητα του νερού είναι επίσης σημαντική, με επίπεδο μεταξύ 34 και 37 μέρη ανά χίλια κατάλληλο για την ανάπτυξη κοραλλιών. Τα ρέφου αναπτύσσονται όπου ζεστά νερά ρέουν κατά μήκος των ανατολικών ακτών ηπειρωδών μαζών. Για παράδειγμα, η Μεγάλη Κοραλλιογενής Ρέφους αναπτύσσεται κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής της Αυστραλίας.
