Οι δραστικές αλλαγές στο πώς οι αεροπορικές χρεώνουν για υπηρεσίες που раньше ήταν δωρεάν (περισσότερες αποσκευές, επιλογή θέσης) δημιούργησαν μια κατηγορία ταξιδιωτών που μαθαίνουν να ψάχνουν για προσφορές. Αυτό μπορεί να είναι περίπλοκο, δεδομένου ότι οι πληροφορίες τιμών προέρχονται από τις αεροπορικές. Η τελευταία ιδέα που εξετάζουν πολλοί είναι η «αεροπορική ρουλέτα».
Το παρελθόν, κανείς έπρεπε να βρει τα σχέδια ταξιδιού και να καλέσει ταξιδιωτικό γραφείο ή αεροπορική για κόστος. Θέματα όπως διάρκεια διαμονής, ημέρα εβδομάδας, ειδικές ρυθμίσεις λήφθηκαν υπ' όψιν και δόθηκε τιμή. Ήταν το πρότυπο για χρόνια.
Μετά την απαλλαξία της αεροπορικής βιομηχανίας την δεκαετία του 1980, τα πρότυπα τιμολόγησης άλλαξαν. Η αγορά διευρύνθηκε και οι μεγαλύτερες αεροπορικές αντιμετώπισαν περισσότερο ανταγωνισμό από μικρότερες εταιρείες που προσέφεραν χαμηλότερες τιμές, ειδικά για συχνούς πτητές. Αυτό δημιούργησε πόλεμο τιμών με χαμηλότερα airfare όλο το φάσμα, αλλά με νέα προβλήματα.
Ως αποτέλεσμα του ανταγωνισμού, το περιθώριο κέρδους μειώθηκε. Αύξηση τιμής καυσίμου και αύξηση δικαιωμάτων χρήσης αεροδρομίων πρόσθεσαν στη μείωση των κερδών. Οι αεροπορικές άρχισαν να κόβουν δωρεάν υπηρεσίες ή να μειώνουν πτήσεις/προορισμούς. Δημιουργήθηκε χάσμα μεταξύ того που θέλει να πληρώσει ο επιβάτης και αυτό που λαμβάνει.
Η απουσία τυποποιημένων δομών τιμών οδήγησε σε νέο τύπο ταξιδιωτών που έκαναν własνη έρευνα για τις καλύτερες τιμές και удобства. Αυτό απείτει πολύ χρόνο και προσπάθεια. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε από νέα επιχειρήσεις που έκαναν το «πόδι» της αναζήτησης και προσέφεραν εισιτήρια στον ψηλότερο προσφερόμενο. Αυτό είναι το «air travel roulette».
Η γέννηση αυτής της βιομηχανίας οδήγησε σε νέες εταιρείες όπως Priceline, Travelocity, Expedia, που προσφέρουν ευκαιρία να βρεθούν οι καλύτερες τιμές θέτοντας τιμή και αφήνοντας τους πελάτες να προσφέρουν. Υπάρχουν οφέλη, αλλά αρνητικά πτυχές: αδυναμία προσαρμογής ταξιδιού και έλλειψη επιλογής αεροπορικής.
