Η ακτή Holderness στην Ανατολική Yorkshire, Αγγλία, είναι μια από τις ταχύτερες διαβρωμένες ακτές στην Ευρώπη, χάνοντας μέσο όρο 1,5 έως 2 μέτρα εδάφους ετησίως. Συνιστάται κυρίως από μαλακό παγετωνικό μπαζούρι (βουλδερ clay), καθιστώντας την εξαιρετικά ευάλωτη στις καταιγίδες της Βόρειας Θάλασσας. Ένα συνδυασμός σκληρής και μαλακής μηχανικής έχει αναπτυχθεί για την προστασία οικισμών και υποδομών.
Κάθετες ή κυρτές ασπίδες, συνήθως κατασκευασμένες από οπλισμένο σκύρο ή πέτρα, φωτίζουν το πρόσωπο πόλεων όπως Hornsea, Withernsea και Mappleton. Αντανακλούν την ενέργεια των κυμάτων, παρέχοντας άμεση, ισχυρή προστασία για τους βράχους πίσω από αυτά. Ωστόσο, είναι ακριβές να χτιστούν και να συντηρηθούν, μπορούν να επιταχύνουν τη διάβρωση της παραλίας στη βάση τους (υπονομεύοντας τη δομή) και να διαταράσσουν τη φυσική μεταφορά ιλύων, στερώντας συχνά τις παραδόσιας παραλίες.
Δομές από ξύλο ή πέτρα χτισμένες κάθετα στην ακτή σε διαστήματα παγιδεύουν ιλύα της μακρυνομηκούς ροής, ευρυχνοντας την παραλία. Μια ευρύτερη παραλία dissipe την ενέργεια των κυμάτων πριν φτάσει στους βράχους. Το Mappleton και το Hornsea χρησιμοποιούν εκτενή πεδία γκρόιν. Αν και αποτελεσματικά τοπικά, διακόπτουν την παροχή ιλύων στις παραλίες πιο στο νότο, επιδεινώνοντας τη διάβρωση εκεί—κλασικό φαινόμενο "κατεστερημένης παραδόσιας".
Μεγάλοι βόμβοι (συχνά εισαγόμενο larvikite ή ασβέστης) τοποθετημένοι στη βάση του βράχου απορροφούν και διασπούν την ενέργεια των κυμάτων. Χρησιμοποιούνται στο Mappleton και Withernsea, λιγότερο παρεμβατικά από τα κάθετά τείχη αλλά απαιτούν σταθερή βάση και σημαντικό όγκο πέτρας.
Η εισαγωγή άμμου και χαλικιού για ανανέωση παραλιών παρέχει φυσικό μπουφερ. Διατηρεί την αξία αναψυχής και προστατεύει τη βάση του βράχου. Ωστόσο, σε υψηλή ενέργεια ακτή όπως η Holderness, τα προστιθέμενα ιλύα μεταφέρονται γρήγορα νότια από τη μακρυνομηκή ροή, απαιτώντας συχνές, ακριβές επανενισχύσεις.
Λιγότερο κατοικημένες περιοχές, οι αμύσεις δεν συντηρούνται عمد délibérément ή διαρρήγνυνται για να επιτρέψουν στην ακτή να αναχωρήσει φυσικά, σχηματίζοντας διαεισδυτικούς οικότοπους (αλυκές, ιλύες) που απορροφούν ενέργεια κυμάτων. Είναι βιώσιμη μακροπρόθεσμα αλλά κοινωνικά και πολιτικά προκλητική όπου χάνεται ιδιοκτησία ή γεωργική γη. Η εξέλιξη της ακρωτηρίου "Spurn Head" είναι φυσικό παράδειγμα αυτής της δυναμικής.
Τεχνικές περιλαμβάνουν συστήματα αποστράγγισης για μείωση πίεσης πόρων νερού στη πηλοκέραμο (κυρίως αρχηγός αποτυχίας), αναδιαμόρφωση κλίσεων βράχων σε σταθερή γωνία και φύτευση βλάστησης για δέσμευση επιφανειακών ιλύων. Αυτά αντιμετωπίζουν απευθείας τη γεωτεχνική αστάθεια των βράχων μπαζούρι.
Η τρέχουσα προσέγγιση επισημαίνει Σχέδια Διαχείρισης Ακτής (SMPs), διαιρώντας την ακτή σε μονάδες πολιτικής με ορισμούς "Κράτηση Γραμμής", "Διαχειριζόμενη Αναχώρηση" ή "Χωρίς Ενεργή Παρέμβαση" βάσει ανάλυσης κόστους-οφέλους, περιβαλλοντικής αξίας και βιωσιμότητας κοινότητας. Η στρατηγική Holderness αναγνωρίζει ότι η άμυνα του παντός για πάντα είναι τεχνικά αδύνατη και οικονομικά ανεπάρκεις· η εστίαση είναι στη διατήρηση κλειδιών οικισμών επιτρέποντας ταυτόχρονα τις φυσικές διεργασίες να λειτουργούν όπου είναι δυνατόν.
