Ο ωκεανός φιλοξενεί μορφές ζωής τόσο ασυνήθιστες που φαίνονται παραποιημένες. Από ψάρια που αμφισβητούν τα αναγεννητικά κανόνια έως βαθύς-θαλασσινούς αρπακτικούς με εξωγήινη ανατομία, αυτά τα τέσσερα ζώα επιδεικνύουν τα αγριότερα θαλάσσια πειράματα της εξέλιξης.
Οι ιππόκαμποι (Hippocampus spp.) καταρρίπτουν τις αναγεννητικές συμβάσεις των σπονδυλωτών. Τα αρσενικά διαθέτουν ειδικό μαρσίπο θηλασίας όπου τα θηλυκά καταθέτουν αυγά κατά τη διάρκεια 정교된 χορευτικών courtship. Το αρσενικό γονιμοποιεί και ιnkουβάσει τα αυγά για 2-4 εβδομάδες, παρέχοντας οξυγόνο, θρεπτικά και ανοσοπροστασία—υποβαλλόμενοι στην πραγματικότητα σε κύηση. Στη συνέχεια υποβαλλεται σε σφιχτικές τονικές για να απελευθερώσει πλήρως διαμορφωμένους μινιατούριους ιππόκαμπούς. Οι προλαβόμενες ουρές τους τους αγκώνουν σε θαλασσίες φanerοφυτές και κοράλλια, ενώ οι ανεξάρτητα κινούμενες μάτιες τους σαρώνουν για μικροσκοπικά καρκινοειδή θήραμα. Χωρίς στομάχι, τρώνε σχεδόν συνεχώς, χούφτουν τροφή μέσω σωλήνιων ρινών.
Ούτε μάντης ούτε γαρίδα, αυτά τα στοματοπόδα πακετάρονται την πιο δυνατή χτύπημα του ζωικού βασειλείου. Οι ραβδώδεις τους χηλές επιταχύνονται με 10.000g—συγκρίσιμο με σφαίρα .22 caliber—δημιουργώντας φυσαλίδες cavitation που συρρικώνονται με θερμότητα που ξεπερνά την επιφάνεια του ήλιου και δευτερεύοντα σοκ κύματα. Το θήραμα (καβούρια, μύδια, ψάρια) παγιδεύεται ή διαμελίζεται αμέσως. Τα μάτια τους περιέχουν 12-16 τύπους φωτοδεκτών (οι άνθρωποι έχουν τρία), ανιχνεύοντας πολωμένο φως, υπερβάैंιο και χρωματικά φάσματα που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ζωηρές κόκκινες, πράσινες και μπλε σηματοδοτούν τοξικότητα και ατομική ταυτότητα.
Mitsukurina owstoni οικεί σε βάθη 300-1.300 μέτρων, σπάνια συναντημένο από ανθρώπους. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του: ένα προεξοχικό, πλατύ ρινάρι με ηλεκτροευαίσθητες πόρους που ανιχνεύουν τα λεπτώτατα ηλεκτρικά πεδία του θηράματος. Όταν το θήραμα πλησιάζει, η γνάθος προεξέχει μπροστά σε ελαστικούς δεσμούς—προεξέχοντας σχεδόν το μήκος του ριναρίου—για να σναπάρει θύματα. Ροδοειδής-άσπρος από ορατές φλέβες υπό διαφανές δέρμα, με ὀνυχοειδείς οδόντες σε λεπτές γνάθους, μοιάζει με σχέσεις ζώων από science fiction. Η φυλετική του γραμμή χρονολογείται 125 εκατομμύρια χρόνια πίσω, κερδίζοντας την κατάσταση «ζωντανού απολιθώματος».
Στο φωτεινό αβυσσο, τα θηλυκά αγκιστροψάρια (Ceratias spp.) κρεμάνε μια βιοφωτοφórica δέλεα—μια τροποποιημένη ραχιαία ακανθιά φιλοξενούσα συμβιωτικά βακτήρια—από τις τεράστιες κεφαλές τους. Περίεργα θήραμα πλησιάζει στο φωτεινό δέλεα, μόνο για να καταπιεσθεί από γνάθους που διεκτείνονται για να καταπιουν θήραμα μεγαλύτερο από το ίδιο το αγκιστροψάρο. Τα αρσενικά είναι μικρότατα παράσιτα: γεννιούνται χωρίς δέλεα, εντοπίζουν τα θηλυκά από όσμηση, δαγκώνουν στα σώματά τους και συγχωνεύονται μόνιμα—τα αιματοποιητικά τους συστήματα συγχωνεύονται, μάτια και όργανα ατροφίζονται μέχρι να μείνουν μόνο οι όρχεις. Ένα μόνο θηλυκό μπορεί να φιλοξενήσει πολλαπλά αρσενικά, εξασφαλίζοντας άμεση γονιμοποίηση όταν ωριμάζει.
Αυτά τα ζώα μας θυμίζουν ότι οι ωκεανοί της Γης—ακόμα 80% ανεξερεύνητοι—κρατούν εξελικτικές λύσεις πολύ πιο παράξενες από την φαντασία.
