Η διακυβέρνηση του Ποταμού Κολοράντο αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο περίπλοκα συστήματα διαχείρισης νερού στην Αμερική. Καμία ενιαία οντότητα "ελέγχει" τον ποταμό· αντίθετα, ένα στρωματώδες πλαίσιο ομοσπονδιακών πρακτορείων, επτά αμερικανικών πολιτειών, δύο المكسيκων πολιτειών, φυλών Υπεξαίρειων Αμερικανών και ιδιωτών κατόχων δικαιωμάτων διαχειρίζονται κοινά αυτή την υπερ-καταμερισμένη ζωντανή αρτηρία της Νότιας Δύσης.
Στο ομοσπονδιακό επίπεδο, το Γραφείο Αποκατάστασης (Υπουργείο Εσωτερικών) λειτουργεί τα μεγάλα έργο—Φράγμα Χούβερ, Φράγμα Γκλεν Κάνυον, και το τεράστιο δίκτυο καναλίων που διανέμουν νερό σε 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Υπηρεσία Ψαριών και Άγριας Ζωής των ΗΠΑ προστατεύει εξαφανιζόμενα είδη όπως ο χάμπμπακ τσούμπ, ενώ η Εθνική Υπηρεσία Πάρκων διαχειρίζεται το Grand Canyon και άλλους πάρκους του ποταμίου кориδώρα.
Το Συμφωνητικό του Ποταμού Κολοράντο του 1922 διαμερίζει 7,5 εκατομμύρια acre-feet ετησίως και στις δύο τις λεκάνες: την Άνω Λεκάνη (Κολοράντο, Γουάιομινγκ, Γιούτα, Νέα Μεξικό) και την Κάτω Λεκάνη (Αριζόνα, Καλιφόρνια, Νέβαδα), με το Μεξικό να λαμβάνει 1,5 εκατομμύρια acre-feet υπό σύμβαση του 1944. Ωστόσο, αυτές οι κατανομές ξεπερνούν την μακροπρόθεσμη μέση ροή του ποταμού, δημιουργώντας δομικό έλλειμμα.
Οι πολιτειακές υπηρεσίες διαχειρίζονται τα υδατικά δικαιώματα εντός των συνόρων τους υπό την αρχή της προτεραιότητας χρόνου ("πρώτος στον χρόνο, πρώτος στο δικαίωμα"). Οι κατόχοι προτεραιότητας—συχνά γεωργικοί οργανισμοί—μπορούν να διεκδικήσουν νερό πριν τους νεότερους αστικούς χρήστες κατά τη διάρκεια ελλείψεων. Οι Προσωρινές Οδηγίες του 2007 και τα Σχέδια Ενεργειακής Καταστάσης Λιμός του 2019 εισήγαγαν μηχανισμούς κοινής ευθύνης, αλλά η ξηρασία που προκαλεί η κλιματική αλλαγή απαιτεί πιο θεμελιώδη αναδιάπραξη του πλαισίου "Νόμου του Ποταμού".
