Ένα εσωτερικό λιμν—επίσης καλούμενο ενδοροϊκό ή τερματικό λιμν—είναι ένα σώμα νερού που περιβάλλεται πλήρως από γη χωρίς έξοδο στον ωκεανό. Το νερό μπαίνει μέσω ποταμών, βροχόπτωσης, και υπόγειων νερών, αλλά βγαίνει μόνο μέσω εξάτμισης ή διαρροής. Αυτή η θεμελιώδης υδρολογία διαμορφώνει τη χημεία, την οικολογία, και την ευάλωτη τους φύση.
Τα φυσικά εσωτερικά λίμνες σχηματίζονται όταν τεκτονική ύψωση, ηφαιστιακή δραστηριότητα, ή κλιματική αλλαγή απομονώσει ένα υδατικό σώμα από τη θάλασσα. Η Κάσπια Θάλασσα, η Λίμνη Μπαϊκάλ, και η Μεγάλη Αλάτι Λίμνη είναι πρωτότυπα παραδείγματα. Τα τεχνητά εσωτερικά λίμνη προκύπτουν από κατασκευή φραγμάτων που εμποδίζουν τη ροή ποταμού στον ωκεανό, δημιουργώντας ταμεία όπως η Λίμνη Μειντ ή η Λίμνη Καρίμπα.
Τα εσωτερικά λίμνη είναι hotspot βιοποικιλότητας με υψηλή ενδεμικότητα—το Μπαϊκάλ μόνο φιλοξενεί 1.000+ ενδημικά είδη. Παρέχουν ποτόσιμο νερό, αλιεία, μεταφορά, άρδευση, και αναψυχή για εκατομμύρια. Οι κλειστές τους λεκάνες τους κάνουν ευαίσθητους δείκτες κλιματικής αλλαγής και χρήσης νερού· η καταστροφική συρρίκνωση της Λίμνης Αράλ παραδεικνύει τις συνέπειες της αποστροφής.
Επειδή συσσωρεύουν αλάτα και ρύπους χωρίς φθαρτική έξοδο, τα εσωτερικά λίμνη απαιτούν προσεκτική διαχείριση. Η μοίρα τους δεσμεύεται από αποφάσεις λεκάνης πολύ πιο ψηλά—υπόδειξη ότι ακόμα και απομονωμένα νερά συνδέονται με ανθρώπινες πράξεις σε τεράστιους τοπικούς χώρους.
