Όταν μια λίμνη λείπει άμεση σύνδεση με τον ωκεανό, η τύχη της διαμορφώνεται από συνδυασμό κλίματος, γεωλογίας και τοπογραφίας. Αυτά τα απομονωμένα νεροχρεώματα—συχνά ονομαζόμενα ενδορρεϊκά ή τερματικά λίμνες—ακολουθούν διακριτούς υδρολογικούς δρόμους που καθορίζουν αν διαμένουν, συντομεύονται ή εξαφανίζονται τελείως.
Σε ξηρές περιοχές με υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλή υγρασία, η εξάτμιση γίνεται κυρίαρχη δύναμη. Οι μόρια νερού φεύγουν στην ατμόσφαιρα ταχύτερα από ό,τι οι βροχοπτώσεις ή η ροή μπορούν να τις αντικαταστήσουν. Με την πάροδο του χρόνου, η λίμνη αναχωρεί, αφήνοντας πίσω συγκεντρωμένα άλατα και μετάλλια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα περιλαμβάνουν τη Νεκρή Θάλασσα και τη Μεγάλη Αλυκή Λίμνη, όπου η εξάτμιση δημιούργησε υπεραλυκικά περιβάλλοντα.
Όπου οι εδάφους είναι τρωτικοί και ο θεμελιώδης βράχος διατρητός, το νερό της λίμνης μπορεί να διαπερνήσει κατωτάτω για να αναφορτίσει υδροφορείς. Αυτό το αόρατο εκροή λειτουργεί σαν αργή ραγάδα, μειώνοντας σταδιακά το επίπεδο της λίμνης εκτός αν ισορροπείται από την επιφανειακή ροή. σε καρστικούς τοπίους, αυτή η διαδικασία μπορεί να δημιουργήσει υπόγεια δίκτυα αποστράγγισης που αποτελweitικά «πειρατεύουν» το νερό της λίμνης.
Αριθμός ενδορρεϊκών λιμνών έχουν εκροές που τις συνδέουν με άλλα νεροχρεώματα—αλλά όχι απευθείας με τον ωκεανό. Αυτά τα ποτάμια μπορεί να ρέουν σε άλλη λίμνη, ελαιώνα ή εσωτερικό δέλτα. Η Κάσπια Θάλασσα, για παράδειγμα, δέχεται τον Ποτάμιο Βόλγα αλλά δεν έχει ωκεανική εκροή· το νερό της φεύγει μόνο μέσω εξάτμισης.
Ακόμα και χωρίς ορατές ροές, οι λίμνες μπορούν να χάνουν νερό μέσω υπόγειων καναλιών. Αυτές οι υπόγειες εκροές συμβαίνουν όπου το βυθός της λίμνης τέμνει διατρητικές πετρωματικές στρώσεις ή ζώνες ραγών. Το νερό ταξιδεύει αόρατα, μερικές φορές ξεφυτρώνει χιλιόμετρα μακριά ως πηγές. Αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη να ποσοτικοποιηθεί αλλά μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τους υδρολογικούς λογαριασμούς.
Αληθινά ενδορρεϊκά λίμνες βρίσκονται σε κλειστές λεκάνες χωρίς επιφανειακές ή υπόγειες εκροές. Τα επίπεδά τους νερού dao κυμαίνονται δραματικά με κλιματικούς κύκλους—εκτεταμένες κατά υγρά περιόδους και συρρικνωμένες κατά ξηρασία. Αρχαίες ακτογραμμές χαραγμένες στους τοίχους της λεκάνης (όπως αυτές της Λίμνης Bonneville στην Υτάχη) καταγράφουν αυτές τις ταλαντώσεις. Σε ακραίες περιπτώσεις, οι λίμνες μπορεί να εξαφανιστούν τελείως, αφήνοντας πίσω αλυκοπεδία ή playas.
Η συγκεκριμένη πορεία οποιασδήποτε απομονωμένης λίμνης εξαρτάται από την αλληλεπίδραση μεταξύ βροχοπτώσεων, εξάτμισης, ανταλλαγής εδαφικών υδάτων και ανθρώπινης χρήσης νερού. Η κατανόηση αυτών της δυναμικής είναι κρίσιμη για τη διαχείριση υδάτινων πόρων στα ξηρότερα σημεία του πλανήτη.
