Αν ψάχνετε για κλασικό, ετήσιο ρέον ποτάμι στο Γουάμ, δεν θα βρείτε κανένα. Το νησί—αμερικανική επαρχία στο δυτικό Ειρηνικό—λειπεται από μόνιμους επιφανειακούς ποταμούς. Αντ' αυτού, αυτά που φαίνονται στους χάρτες ως «ποτάμια» είναι στην πραγματικότητα εφήμερα ρεύματα που ρέουν μόνο μετά από βαρύ βροχόπτωση.
Η γεωλογία του Γουάμ είναι ο αίτιος. Η βόρεια μισή του νησιού είναι υψωμένο ασβέστolithos πλάκα—υψηλά διαθυητικό καρστικό έδαφος όπου το νερό της βροχής διεισδύει άμεσα στο έδαφος, τρέφοντας μια τεράστια γλυκή υδροφόρο λίνζα (η Βόρεια Λίνζα Γουάμ) αντί να τρέχει στην επιφάνεια. Η νότια μισή είναι ηφαιστειακή, με πηλώδεις εδάφη που μπορούν να υποστηρίξουν προσωρινή επιφανειακή ροή, αλλά οι απότομες κλίσεις και οι μικρές λεκάνες απορραίσεως σημαίνουν ότι το νερό τρέχει στον ωκεανό μέσα σε ώρες από μια καταιγίδα.
Το γλυκό νερό του νησιού κινείται 크게 αόρατα, μέσω σπηλαίων, ραγών και της ίδιας της υδροφόρου. Πηγές και σιβύματα εμφανίζονται στην ακτή, ειδικά κατά μήκος των βορειών καταρράκτων. Εναντίον, αυτά τα ξηρά ρέματα—τοπικά ονομάζονται «φάραγγες ποταμών»—μπορούν να μετατραπούν σε απερίσκεπτα χείμαρρα κατά τη διάρκεια τυφώνων ή έντονων τροπικών βροχοπτώσεων, προσφέροντας κίνδυνο αιφνιδίων πλημμυρών πριν γυρίσουν σε ξηρά χαλίκινα牀.
Έτσι, ενώ το Γουάμ δεν έχει ποταμούς στο παραδοσιακό νόημα, διαθέτει ένα εξαιρετικά παραγωγικό υφιστάμενο υδατικό σύστημα που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών ποτού του νησιού—ένα κρυμμένο υδρολογικό σύστημα διαμορφωμένο από ασβέστolithos και τροπικές καταιγίδες.
