Η εφεύρεση των αερίων φρένων τον 19ο αιώνα σήμανε κρίσιμη ανάπτυξη στην ασφάλεια και την ανάπτυξη της σιδηροδρομικής βιομηχανίας. Τελικά, έγιναν ο πιο συχνός τύπος φρένων για μεσαία έως μεγάλα οχήματα όπως φορτηγά και τρένα.
Το 1868, ο Τζορτζ Γουέστινγκαους εφηύρε και πατένταρε τα αέρια φρένα, τα οποία επέτρεψαν σε έναν μηχανικό να σταματήσει όλα τα βαγόνια ενός τρένου με συμπιεσμένο αέρα. Πριν από ذلك, διαφορετικός φρεναρίστες έπρεπε να σταματήσει κάθε βαγόνι, οδηγώντας σε συχνά τρενακιά, σύμφωνα με το Ideafinder.com.
Στο βιβλίο "Light and Heavy Vehicle Technology", ο Malcolm James Nunney γράφει ότι ζωτικοί παράγοντες στην ευρεία υιοθέτηση των αερίων φρένων περιλάμβαναν βελτιωμένη δύναμη φρέναρισμας, μικρότερο μέγεθος εξαρτημάτων και μείωση κόστους. Το σύστημα αερίων φρένων εξαπλώθηκε στην Αμερική και αργότερα στην Ευρώπη.
Ο αέρας δεν κοστίζει τίποτα και ο συμπιεστής που τροφοδοτεί τα φρένα μπορεί να λειτουργήσει και άλλο εξοπλισμό στο όχημα, όπως αυτόματες πόρτες, κλαξόν, αερικές ελαστικές και αφηριστές παραμπρίσιν.
