Σύμφωνα με άρθρο στην έκδοση 5 Ιουνίου 2007 του «Seattle Times», όσοι πάσχουν από αλλεργίες έχουν στröμψει στην ξηρή έρημο ελπίζοντας σε ανακούφιση από τα συμπτώματά τους. Η ανακούφιση είναι βραχυπρόθεσμη, λόγω διάφορων ανεπιθύμητων συνέπειων της επέκτασης του ανθρώπινου πληθυσμού.
Ο ζεστός και ξηρός έρημος αέρας ελκύει όσους πάσχουν από αλλεργίες. Αλλά με περισσότερους ανθρώπους έρχεται και η ατμοσφαιρική ρύπανση, προκαλώντας ερεθιστικά όπως ο καπνός να πολλαπλασιαστούν σε μια προηγουμένως αλλεργιοελεύθερη περιοχή.
Στην αύξηση των αλλεργιογόνων στον αέρα συνεισφέρουν και τα νέα δέντρα που φύτευονται για τις αυξανόμενες κοινότητες. Η έρημος έχει μετατραπεί σε εκτεταμένες γειτονιές με δέντρα γεμάτα πολίνη.
Οι περιοχές που έχουν δει την περισσότερη αύξηση πληθυσμού, καθώς και περισσότερους αλλεργιογόνους, περιλαμβάνουν την Τουσόν, Αριζόνα και την Αλμπουκέρκη, Νέο Μεξικό.
Πόλεις όπως η Αλμπουκέρκη έχουν βάλει σε ισχύ διατάγματα κατά της φύτευσης συγκεκριμένων δέντρων υψηλής πολίνης όπως η κέδρος.
Όσο ο πληθυσμός αυξάνεται, τόσο η ποιότητα του αέρα υποβαθμίζεται. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο έρημος αέρας ήταν η θεραπεία για όσους πάσχουν από αλλεργίες, αλλά σήμερα, οι έρημοι πόλεις γίνονται τόσο ευαίσθητες στις αλλεργίες όσο κάθε μεγάλη πόλη της χώρας.
