Η διατροφή των φύλακων φάρων στις αρχές του 1900 εξαρτιόταν από την απομόνωση, τα προγράμματα εφοδιασμού και τους τοπικούς πόρους. Οι βασικές προμήθειες ήταν μη καταναλώσιμες:
Πηγές φρέσκων τροφών: Αλιεία (εξαρτάται από την τοποθεσία), περιστασιακές παραδόσεις από πλοία εφοδιασμού, ανταλλαγή με περνώντας πλοία για φρούτα/κρέας. Ορισμένες οικογένειες εκτελέπαν κότες για αυγά και κρέας.
Οι διατροφές ήταν μονότονες αλλά πλούσιες σε θερμίδες, σχεδιασμένες για μεγάλα διαστήματα χωρίς αναπλήρωση. Η θρεπτική αξία ποικίλωνε ανάλογα με την προσβασιμότητα του σταθμού και την πρωτοβουλία του φύλακα.
