Τα μπισκότα Anzac είναι ίσως το πιο εμβληματικό φαγητό που σχετίζεται με την Ημέρα Anzac. Αυτά τα απλά αλλά νόστιμα μπισκότα, φτιαγμένα από βρώμη, ζάχαρη, αλεύρι, καρύδα και χρυσό σιρόπι, αποστέλλονταν συχνά ως πακέτα φροντίδας σε Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η αντοχή τους σε μεγάλα ταξίδια τα έκανε πρακτική επιλογή για μεταφορά. Σήμερα, τα μπισκότα Anzac ψήνονται ευρέως και καταναλώνονται σε νοικοκυριά, σχολεία και κοινότητες για να τιμήσουν τις θυσίες των στρατιωτών.
Ένα άλλο δημοφιλές είδος φαγητού που σχετίζεται με την Ημέρα Anzac είναι το κέικ Anzac, επίσης γνωστό ως Johnny Cake ή Soldiers' Cake. Όπως τα μπισκότα Anzac, το κέικ Anzac αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ως ένας τρόπος αποστολής πλούσιες σε ενέργεια λιχουδιές στα στρατεύματα. Παρασκευάζεται από συστατικά παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται για τα μπισκότα Anzac, με την προσθήκη αποξηραμένων φρούτων όπως σταφίδες ή σουλτανίνα.
Όσον αφορά τα ποτά, η παράδοση της κατανάλωσης ρούμι και καφέ έχει συνδεθεί με την Ημέρα Anzac. Αυτό το έθιμο λέγεται ότι ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το τουρκικό πυροβολικό αποκαλούσε τους στρατιώτες ως "αυτοί οι καταραμένοι Αυστραλοί που πίνουν καφέ με ρούμι". Ο αυστραλιανός στρατός χρησιμοποίησε επίσης ρούμι για να γιορτάσει τις στρατιωτικές επιτυχίες. Σήμερα, η πρακτική της κατανάλωσης ενός παραδοσιακού ποτού «ρούμι και καφέ» (ένα μείγμα καφέ και σκούρου ρούμι) έχει γίνει ένας συνηθισμένος τρόπος να θυμόμαστε τις θυσίες που έκαναν οι στρατιώτες.
Ενώ αυτά τα πιάτα καταναλώνονται συνήθως κατά τη διάρκεια της Ημέρας Anzac, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το επίκεντρο των εορτασμών της Ημέρας Anzac είναι στη μνήμη και στην τιμή αυτών που σέρβιραν και όχι στη συγκεκριμένη κατανάλωση φαγητού.
