Στους τροπικούς τομείς του κόσμου, η δέγγυ φέβρα διαδίδεται από το δάκος μυγών. Οι δύο είδη μυγών είναι οι Aedes albopictu και Aedes aegypti. Οι θηλείες γίνονται φορείς του ιού Flaviviridae μετά από δάκος ενός заражμένου ατόμου.
Τα συμπτώματα της δέγγυ φέβρας είναι παρόμοια με την γρίπη, ενώ η αιμορραγική δέγγυ φέβρα είναι μια πιο σοβαρή λοίμωξη. Αυτό το είδος παράγει αιμορραγία, μερικές φορές σόκ, και μπορεί να προκαλέσει θάνατο.
Ο έλεγχος της διαδοχής της δέγγυ φέβρας γίνεται μέσω χρήσης χημικών. Επίσης, η πρόληψη της διαδοχής της νόσου επιτυγχάνεται μέσω εκπαίδευσης υγείας και εντοπισμού breading περιοχών.
Κάθε χρόνο, υπάρχουν εκτιμώμενα 50 έως 100 εκατομμύρια κρούσματα δέγγυ φέβρας. Υπάρχουν περίπου 5 εκατομμύρια νοσηλεύσεις από την πιο σοβαρή αιμορραγική δέγγυ φέβρα ετησίως.
Η δέγγυ φέβρα βρίσκεται σε ενήλικες και μεγαλύτερα παιδιά. Η αιμορραγική δέγγυ φέβρα είναι σοβαρή στα παιδιά.
Παγκοσμίως, η επίδραση της δέγγυ ήταν ψηλότερη στη Ταϊλάνδη, Ινδία, Μιανμάρ και Μπαγκλαντές.
Αυτή η τροπική φέβρα χαρακτηρίζεται από υψηλή πυρετό και σοβαρούς μυϊκούς και αρθρικούς πόνους. Τα συμπτώματα μπορούν να προχωρήσουν σε αιμορραγική δέγγυ φέβρα, η οποία έχει ως αποτέλεσμα αιμορραγία. Αυτό μπορεί να ακολουθηθεί από σύνδρομο σοκ δέγγυ, στο οποίο το άτομο μπαίνει σε σόκ.
Νομίζεται ότι με την ανάπτυξη ενός ιού το σώμα θα χτίσει ανοσία σε αυτό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει μελλοντική λοίμωξη. Στην πραγματικότητα, ο ιός δέγγυ είναι μέρος μιας ομάδας ιών. Υπάρχουν τέσσερα είδη που ονομάζονται serotypes. Μια λοίμωξη από ένα δεν παρέχει ανοσία από τα άλλα. Επιπλέον λοίμωξη μπορεί να είναι πιο σοβαρές από την αρχική.
Μια ομάδα Πανεπιστημίου Georgia μελέτησε γιατί λοίμωξη μεγάλων ομάδων ανθρώπων αυξάνουν και μετά μειώνονται. Η μελέτη δείχνει ότι η αύξηση αντισωμάτων που προκύπτουν από μια λοίμωξη δέγγυ ενός τύπου είναι υψηλές έτσι ώστε το σώμα να προστατεύεται για ένα χρονικό διάστημα από άλλους τύπους δέγγυ.
«Η προσωρινή διασταυρούμενη ανοσία έχει αγνοηθεί από την επιδεμιλογική κοινότητα,» είπε ο συνεργάτης μελέτης Pejman Rohani, αναπληρωτής καθηγητής οικολογίας και ερευνητής UGA Biomedical and Health Sciences Institute.
Η ανάπτυξη της δέγγυ φέβρας είναι παρόμοια με αυτή της γρίπης. Διαρκεί 2 έως 7 ημέρες. Υπάρχει εξαιρετικά χαμηλή πίεση αίματος για την ηλικία του ασθενούς, ξαφνική συνεχής πυρετός, χαμηλή πίεση αίματος, σοβαρός πονοκέφαλος και σόκ.
Το επόμενο στάδιο είναι σύνδρομο δέγγυ με πόνο πίσω από τα μάτια και σοβαρούς μυϊκούς, αρθρικούς, κοιλιακούς και πλάτη πόνους. Μαζί με αυτά, υπάρχει ναυτία και εμετός.
Η δέγγυ φέβρα είναι ένα πρόβλημα δημόσιας υγείας. Οι αιτίες οφείλονται στην αύξηση πληθυσμού, κακή αστική σχεδίαση όπου υπάρχει υπεροχληρότητα με αποτέλεσμα κακή υγιεινή και περιορισμένες πηγές νερού. Πηγές για την αναπαραγωγή των μυγών φορέων έχουν αυξηθεί λόγω στάσιμου νερού σε πλαστικούς δοχεία. Επίσης, η αυξημένη κινετικότητα σημαίνει ότι λοιμωμένοι άνθρωποι μπορούν να διαδώσουν τη νόσο σε μεγαλύτερη απόσταση. Υπάρχει επίσης ανάγκη για βελτιωμένο έλεγχο πληθυσμών μυγών.
Οι μύγες που διαδίδουν τη δέγγυ φέβρα προέρχονται αρχικά από την Αφρική. Αναπαραγόταν σε λούδες που διαμορφώνονταν για μικρό χρονικό διάστημα μετά τη βροχή. Απαιτούσε υψωμένη υγρασία και βροχή.
