Το καλοκαιρινό καθεστώς της Μεσογείου—έντονη ατμίδα που ξεπερνά την κατακερματισμένη—δημιουργεί μετρήσιμη εποχιακή πτώση επιπέδου θάλασσας έως 10-20 χλμ. Αυτό το ημι-περικλεισμένο λεκάνη (2,5 εκατ. τ.χλμ.) χάνει ~1,5-2 μέτρα νερού ετησίως από ατμίδα, μερικώς αναπληρούμενη από βροχόπτωση (300-500 χλμ/έτος), ποταμική εισροή (Νείλος, Ρόν, Πό, Έβρος), και Ατλαντική εισροή μέσω των Στενών της Γιβραλτάρ.
Το καθαρό έλλειμμα οδηγεί σε συνεχή Ατλαντική εισροή (επιφάνεια) και υπεραλατισμένη Μεσογειακή εξροή (βάθος), δημιουργώντας διπλό στρώμα ανταλλαγής. Το καλοκαίρι εντατύνει αυτό: υψηλότερες θερμοκρασίες (25-30°C SST), χαμηλότερη υγρασία, και ισχυρότεροι άνεμοι μεγιστοποιούν την ατμίδα. Η προκύπτουσα πτώση επιπέδου θάλασσας εκθέτει ακτοπλαγιακά habitats, αυξάνει την αλατιστότητα (ήδη 38-39 psu έναντι Ατλαντικού 36 psu), και συγκεντρώνει θρεπτικά/ρύπους.
Οικολογικές συνέπειες: Posidonia φυτικά λιβάδια (άνθρακας αποθήκες, νοσοκομεία) υποβάλλουν στρες από αλατιστότητα/θερμότητα. Ενδημικά είδη αντιμετωπίζουν θερμικά όρια. Αλιεία μετατοπίζονται κατανομές. Ακτοπλαγιακές υποδομές βιώνουν αλλαγμένα βάθη κύματα. Αποαλατωτικά (κρίσιμα για Ισπανία, Ισραήλ, Αλγερία) αντιμετωπίζουν υψηλότερο ενεργειακό κόστος λόγω αυξημένης αλατιστότητας.
Η κλιματική αλλαγή ενισχύει: Μεσόγειος θέρμανση 20% ταχύτερη από παγκόσμιο μέσο ωκεανό. Προβλέψεις δείχνουν αυξημένη ατμίδα, μειωμένη βροχόπτωση, και πιθανή μείωση Ατλαντικής εισροής—απειλώντας την ευαίσθητη υδρολογική ισορροπία της λεκάνης. Η Μεσόγειος είναι μινιάτορος εργαστήριο για επιπτώσεις κλιματικής αλλαγής στους ωκεανούς: συγκεντρωμένη, επιταχυνόμενη, και παγκοσμίως διδασκαλική.
