Η έρημος Γκομπί είναι η πέμπτη μεγαλύτερη έρημος στον κόσμο, καλύβοντας τη νότια Μογγολία, μαζί με μέρος της βορειοδυτικής και βόρειας Κίνας. Η έρημος είναι αρκετά μεγάλη να περιλαμβάνει ποικίλες διαφορετικές περιοχές που είναι ξεχωριστές στα κλιματικά τους μοτίβα και γεωγραφική εμφάνιση. Ενώ οι θαλάσσιες εκτάσεις στην έρημο Γκομπί δεν είναι συχνές, δεν είναι άκουσες, και κοντά σε αυτά τα αλατιστά ρεύματα και μικρές λίμνες μπορούν να βρεθούν τα ταμαρίσκα, τα νίτρο θαμνιά και τα αλοφύτα.
Τα ταμαρίσκα, γνωστά επίσης ως αλατιστά κέδρους, είναι μια ομάδα δέντρων και θαμνιών που ανήκουν στο γένος Tamarix. Τα θαμνιά αλατιστής κέδρας είναι μεγάλα σε σύγκριση με πολλά άλλα είδη θαμνών (2,5 έως 5 μέτρα), ενώ τα δέντρα αλατιστής κέδρας τείνουν να είναι μικρότερα από τα περισσότερα δέντρα (λιγότερο από 7,5 μέτρα, σε μέσο όρο). και οι δύο μορφές ταμαρίσκα έχουν μικρά, λεπιδωτώδη φύλλα. Είναι επίσης γνωστά για να έχουν ροζ ή λευκόχρωμα λουλούδια.
Τα θαμνιά και δέντρα ταμαρίσκα αναπτύσσονται κυρίως σε επίπεδο έδαφος όπου υπάρχει νερό. Τα ταμαρίσκα απαιτούν αλκαλικά και αλατιστά εδάφη για να ευδοκιμούν.
Επίσης γνωστό ως Nitraria billardierei DC, ο νίτρος θαμνός είναι ένα θαμνός με σωρούλες ή υψώσεις — οπουδήποτε από 0,5 μέτρα έως 2 μέτρα υψηλό — που προεξέχουν από τη βάση του. Τα φύλλα του νίτρου θαμνού ovat σχήματος, μώχρο πράσινο-γκρίζα και καλυμμένα με μικρό, μαλακό τρίχωμα.
Οι κλάδοι του νίτρου θαμνού είναι ακανθώδεις, και τα λουλούδια του ανθούν την άνοιξη. Όπως και το ταμαρίσκα, τα νίτρα θαμνιά αναπτύσσονται καλύτερα σε αλατιστές περιοχές.
Τα αλοφύτα είναι μια άλλη ομάδα φυτών που κάνουν καλά σε εδάφη με υψηλή συγκέντρωση χλωριδίου νατρίου. Υπάρχουν δύο τύποι αλοφυτών: ξεροαλοφύτα, που αναπτύσσονται σε αλατιστά αλλά χαμηλή υγρασία εδάφη, και υδρο-αλοφύτα, που αναπτύσσονται σε πιο υγρά εδάφη, όπως αυτά στα υγρότοπα ή κοντά σε αυτά. Τα ξεροαλοφύτα είναι η ποικιλία αλοφύτου που πιθανότερο να βρεθεί στην έρημο Γκομπί.
Τα αλοφύτα είναι παχύφυτα φυτά, που σημαίνει ότι έχουν παχύ, σαρκώδη φύλλα και καυλούς για αποθήκευση νερού. Αυτή είναι μια σημαντική προσαρμογή για φυτά σε μια ερημική περιοχή στερούμενη νερού, όπου οι ικανότητες συντήρησης νερού ενός φytoύ είναι κλειδιά για την επιβίωσή του.
