Η κατασκευή φυσηλώματος εξελίχθηκε δραματικά σε 100 χρόνια πτησης. Από το ανοιχτό καλό του Wright Brothers (ξύλο/καλώδια) στα σύγχρονα supersonic composite jets, τα φυσηλώματα γίνονται δυνατότερα, ελαφριότερα, μεγαλύτερα και ακριβή. Οι τύποι κατασκευής διαφέρουν σε υλικά και καθορίζονται από μέγεθος, βάρος, οικονομία, διάρκεια ζωής. Σκοπός πάντα: μέγιστη χρησιμότητα με αποδοτικότητα.
Πρώτος τύπος, ακόμα χρησιμοποιείται. Η κατασκευή μοιάζει με σκαλοποίηση. Το ξύλο γνύνεται, χωνεύεται, σχήματίζεται, λαμινάρεται για πλάσιο και σημεία σύνδεσης πτερύγια/ελεγκτικές επιφάνειες. Πλεονέκτημα: ολισθαίνει χωρίς σπάσιμο μέχρι σημείο. Εύκολη επιδιόρθωση. Μικρά biplanes και hydroplanes χρησιμοποιούν ξύλο (μεταλλικό/υφασματικό εξωτερικό κάλυμμα).
Ξεκίνησε πριν τον Α' Παγκόσμιο, κυρίευσε μεσοπόλεμο. Χαλύβδωτα/χαλκούχα χαλύβδωτα, ρίφτεις/καρφίτσες για γρήγορη συναρμολόγηση. Μειονέκτημα: βαρύτητα. Η ανάπτυξη σταματήθηκε μέχρι να προκύψουν ισχυρότεροι κινητήρες. Από τον Β' Παγκόσμιο, όλα τα εμπορικά/στρατιωτικά αεροσκάφη έχουν μεταλλικό φυσηλωμα.
Νεότερη βιομηχανική διαδικασία, γρήγορη υιοθέτηση από μεγάλους κατασκευαστές. Συνθέτει πλαστικό, γραφίτη, composite υφασμάτινα και άλλα ελαστικά υλικά. Κατασκευάζεται ως μονάδα. Συνδυάζει ελαφρότητα ξύλου με αντοχή μέταλλος. Αυξάνει διάρκεια ζωής, αποδοτικότητα και κερδοφορία.
