Το ύψος πτήσης αεροσκαφών μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον τύπο αεροσκάφους. Γενικά, τα εμπορικά αεροσκάφη πετάνε σε υψηλότερα ύψη巡航 από μικρότερα αεροσκάφη γενικής αεροναυτιλίας. Το επίπεδο πτήσης ενός αεροσκάφους μπορεί επίσης να ποικίλλει με βάση τον καιρό, τις οδηγίες ελέγχου αεροπορικής κίνησης και τον σκοπό της πτήσης. Κάθε τύπος αεροσκάφους έχει το βέλτιστο ύψος巡航 του.
Αεροσκάφη με κινητήρες τζετ (γενικά μεσαίας έως μεγάλης απόστασης φορτηγά αεροπλάνα, επιβατικά αεροπλάνα και ιδιωτικά jets) είναι ικανά σε πολύ υψηλότερα ύψη από αυτά με ελικόφανα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά τα αεροσκάφη ανατίθενται ύψη巡航 που κυμαίνονται από 25.000 έως 37.000 πόδια ανάλογα με την απόσταση της πτήσης και τις οδηγίες ελέγχου αεροπορικής κίνησης. Ως κανόνας, όσο πιο μακρινή η πτήση, τόσο υψηλότερο το ύψος. Τα μέσα巡航 ύψη αεροσκαφών είναι πολύ μικρότερα από τα μέγιστα βιώσιμα ύψη τους, γνωστά και ως "απόλυτα ταβάνια", καθώς και τα "ταβάνια εξυπηρέτησης", το ύψος στο οποίο το αεροσκάφος δεν ανεβαίνει πλέον με αποτελεσματικό ρυθμό. Τα περισσότερα εμπορικά jetliners έχουν ταβάνια εξυπηρέτησης περίπου 42.000 ποδιών και τα business jets περίπου 51.000 ποδιών.
Τα αεροσκάφη γενικής αεροναυτιλίας τείνουν να είναι αεροσκάφη με ελικόφανα, οπότε τα ύψη巡航 τους είναι σχεδόν πάντα καλά κάτω από αυτά των αεροσκαφών με κινητήρες τζετ. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα της διαφοράς, ένα Cessna Skyhawk μονοκινητήρας έχει ταβάνι εξυπηρέτησης 13.000 έως 15.000 ποδιών, ενώ τα ταβάνια εξυπηρέτησης για εμπορικά jetliners είναι σχεδόν πάντα δεκάδες χιλιάδες πόδια ψηλότερα. Αυτό ισχύει για τα περισσότερα αεροσκάφη γενικής αεροναυτιλίας.
Σχεδόν όλα τα αεροσκάφη στον κόσμο βρίσκονται υπό τον έλεγχο ελεγκτών αεροπορικής κίνησης, οι οποίοι αναθέτουν κατευθύνσεις και ύψη σε αεροσκάφη σε πτήση. Όταν αναθέτουν ύψη για αεροσκάφη, οι ελεγκτές λαμβάνουν υπόψη τους τις συνθήκες πτήσης (ατμοσφαιρικές), τα επίπεδα πτήσης άλλων αεροσκαφών στη περιοχή, την απόσταση πτήσης, το στάδιο της πτήσης στο οποίο βρίσκεται το αεροσκάφος (ανάβαση,巡航, κατάβαση) και το βέλτιστο επίπεδο πτήσης του αεροσκάφους.
Το ταβάνι ενός αεροσκάφους είναι συνάρτηση της αεροδυναμικής. Τα μικρότερα αεροπλάνα δεν μπορούν να πετάνε τόσο ψηλά γιατί τους λείπει η ισχύς που απαιτείται για να παράγουν αρκετή άνωση αφού φτάσει ένα συγκεκριμένο επίπεδο πτήσης. Η έννοια της άνωσης είναι το κεντρικό σημείο της πτήσης. Όσο υψηλότερο το ύψος, τόσο λεπτομερής ο αέρας· συνεπώς, απαιτείται περισσότερη δύναμη (που ονομάζεται ώθηση) από τον κινητήρα του αεροσκάφους για να αντισταθμιστεί η αντίσταση του αεροσκάφους για να δημιουργηθεί άνωση και επαρκής ροή αέρα γύρω από τις φτερές του αεροσκάφους για να ανεβεί (ταβάνι εξυπηρέτησης) ή να διατηρηθεί το ύψος.
Ένα ύψος πολύ χαμηλό για τις συνθήκες μπορεί να παρουσιάσει πολλούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένου του ρίσκου σύγκρουσης με βουνά, κτίρια και πύργους. Το αποτέλεσμα της πτήσης στο μέγιστο ταβάνι ενός αεροσκάφους είναι οι πτώσεις αεροσκάφους (απώλεια άνωσης) και η αποτυχία κινητήρα, όπως συνέβη το 2004, όταν οι πιλότοι ενός κενού επιβατικού αεροπλάνου Northwest προσπάθησαν να ωθήσουν το αεροσκάφος τους στο μέγιστο ταβάνι, γεγονός που οδήγησε σε αποτυχία κινητήρα, προκαλώντας την κατάρραξη του αεροσκάφους σε γειτονιά κοντά στη Τζέφερσον Σίτι, Μισούρι.
