Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Ποταμός Μισισίπι ήταν πολύ περισσότερο από ένα υδατόδρομο — ήταν η νωτιαία μέдуλα της Κομματικής Δημοκρατίας. Η κατάσχεσή του έγινε το κεντρικό στοιχείο του «Σχεδίου Ανακόνδας» της Ένωσης, και μεlium 이유가. Εδώ είναι γιατί η κυριαρχία του Μισισίπι ήταν αποφασιστική.
Ο ποταμός διαιρούσε τις επαναστατικές πολιτείες σε «Άνω Νότια» (Βιρτζίνια, Τενέσι, Βόρεια Καρολίνα) και περιοχή «Πέρα από το Μισισίπι» (Αρκάνσας, Λουιζιάνα, Τέξας). Ο έλεγχος της Ένωσης διέκοψε την επικοινωνία κατά γη και νερό, απομονώνοντας τα βοσκή της Τέξας, τη ζάχαρη της Λουιζιάνας και την ανθρώπινη δύναμη της Αρκάνσας από τους ανατολικούς θέατρους.
Το Μισισίπι ήταν η κύρια αρτηρία του Νότου για την εξαγωγή βαμβακιού — την οικονομική αίμα της Κομματικής Δημοκρατίας — στις ευρωπαϊκές αγορές μέσω της Νέας Ορλεάνης. Το εμφράγματο του ποταμού πνίγει τα έσοδα, την πίστωση και την ικανότητα εισαγωγής όπλων, φαρμάκων και βιομηχανικών αγαθών.
Κλειδιά λύχνια πέφτουν σαν ντόμινο: Νέα Ορλέάνη (Απρίλιος 1862), Μέμφις (Ιούνιος 1862), Βικσμπουργκ (Ιούλιος 1863) και Πόρτ Χάντσον (Ιούλιος 1863). Δεν ήταν απλώς λιμένες· φιλοξενούσαν χυτηρίων, ναυπηγεία, νοσοκομεία και σιδηροδρομικές συνδέσεις απαραίτητες για τον κομματικό πόλεμο.
Με τον ποταμό ασφαλισμένο, τα κανονηφόρα και τα πλοία εφοδιασμού της Ένωσης μπορούσαν να διεισδύουν βαθιά στην καρδιά του Νότου, υποστηρίζοντας εκστρατείες όπως η Μαρσ του Σέρμαν προς τη Θάλασσα και επιτρέποντας ταχύτατες κινήσεις δυνάμεων που η Κομματική Δημοκρατία δεν μπορούσε να αντιστρέψει.
Κάθε νίκη στον ποταμό ενίσχυσε την ηθική του Βορρά, ενθάρρυνε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να απέχουν από την αναγνώριση της Κομματικής Δημοκρατίας, και σήμανε στους σκλάβους ότι η απελευθέρωση προχωρούσε — τρέφοντας την αυτο-απελευθέρωση και την στρατεία σε'US Colored Troops.
Η επαναλειτουργία του εμπορίου ποταμού αναβίωσε τη μεσοδυτική γεωργία και το εμπόριο, επιτρέποντας σιτάρι, χοιρινό και ξύλο να ρέουν ελεύθερα στις ανατολικές αγορές και στο εξωτερικό, ενισχύοντας τον οικονομικό πόλεμο της Ένωσης.
Σε λόγια του Αμπραάμ Λίνκολν: «Ο Πατέρας των Νερών πάλι ξεφουσκώνει ανεπηρέαστη στη θάλασσα.» Αυτή η ανεπηρέαστη ροή ήταν ο κώδωνας του θανάτου της κομματικής ανεξαρτησίας.
