Απαγορευμένο να μιλούν ο ένας στον άλλον, φτωχοί εργάτες στα 19ού αιώνα μαντάρια της Νότιας Αφρικής εφεύραν έναν ζωντανό τρόπο επικοινωνίας χρησιμοποιώντας τα βαρέα τους μπότες, γνωστά ως gumboots, και άλλα αυθαίρετα όργανα. Το Gumboot dancing έχει εξελιχθεί από το 19ο αιώνα αλλά παραμένει πιστό στις ρίζες του μεταξύ των σκληρά εργαζόμενων ορυκτών του 1800s.
Βρόχιμο νερό πλήρωνε τα 19ου αιώνα μαντάρια της Νότιας Αφρικής, οπότε οι ηταιρικές εταιρείες εξοπλίζαν τους δούλους ορυκτές με βαρύ μαύρα Wellington μπότες, επίσης γνωστά ως gumboots, για να βοηθήσουν να τους κρατήσουν disease-free και να εργάζονται παραγωγικά.
Η επικοινωνία μεταξύ των ορυκτών ήταν απαγορευμένη από τους bosses των ηταιρικών εταιρειών, οπότε οι ορυκτές ανέπτυξαν ένα σύστημα για να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλον στο σκοτάδι των μαντραριών. Χτύπησαν τα μπότες τους, χτυπήσαν τα γυμνά στήθη τους και συγκίνησαν τις αλυσίδες τους, παράγοντας ένα είδος Morse code.
Οι bosses των ηταιρικών εταιρειών αρχικά δεν άρεσαν τους το gumboot dancing, αλλά τελικά άρχισαν να το ενθαρρύνουν, επιτρέποντας dance troupes να σχηματιστούν και dance competitions να γίνουν.
Το Gumboot dancing παραμένει μέρος της νότιας αфриκανικής working-class κουλτούρας εκτός των μαντραριών. Οι σύγχρονοι χορευτές ξεφεύγουν τα παραδοσιακά βήματα, προσθέτοντας σύγχρονη μουσική και κίνηση.
Οι επισκέπτες της Νότιας Αφρικής μπορούν να δουν gumboot dancing performances και να εκτιμήσουν αυτή την ιστορική χορευτική μορφή. Στο Victory Theatre στη Johannesburg, για παράδειγμα, μπορούν να δουν το "Umoja", ένα μόνιμα staged exhibit του gumboot dancing.
