Οι κοντές ουράς τσινσίλιας έχουν εκτιμηθεί για το όμορφο μπλε-γκρι λώριό τους από τους αρχαίους χρόνους. Δυστυχώς, οι άνθρωποι πέταξαν τσινσίλιας σχεδόν до του σημείου εξαφάνισης λόγω της υψηλής χρηματικής αξίας των μαλακών, πυκνών γουνών τους. Σήμερα θεωρούνται είδος υπό κρίσιμο κίνδυνο. Ο πληθυσμός και ο βιότοπος της κοντής ουράς τσινσίλιας μειώνεται, και προσπάθειες διατήρησης είναι במקום για να προσπαθήσουν να σωθούν αυτά τα ζητούμενα ζώα.
Chinchilla brevicaudata, κοντές ουράς τσινσίλιας, είναι νυκτερινά ροντόντα που ζουν σε συνοικίες έως 100 ατόμων. Το γάμος συμβαίνει δις το χρόνο, και τα θηλυκά γεννούν μόνο ένα ή δύο μικρά μετά από περίοδο κυοφορίας 128 ημερών. Θεωρείται ότι τα θηλυκά κυριαρχούν τα αρσενικά, αν και τα αποδείξεις αυτού είναι περιορισμένα. Η κοντής ουράς τσινσίλια είναι ιδιαίτερα ζητούμενη λόγω του μεγαλύτερου μεγέθους της, έως 33 χιλ., και της ανώτερης ποιότητας γουνάς. Οι κοντές ουράς τσινσίλιας έχουν μακρά πόδια για να στέκονται ορθά, μικρά μπροστινά πόδια και μικρά αυτιά. Οι ουρές μεγαλώνουν έως 15 χιλ. μακρές. Τα θηλυκά είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Η κοντής ουράς τσινσίλια, η οποία πηδούσε ποτέ στους προπόδες και τα βουνά της Νότιας Αμερικής, είναι ντόπια στα βουνά της νότιας Πέρου, βόρειας Χιλής, νότιας Βολιβίας και βορειοδυτικής Αργεντινής. Σήμερα, βρίσκονται στην Χιλή.
Οι κοντές ουράς τσινσίλιας ζουν σε λιβαδιώδεις περιοχές ψηλά στα βουνά Άντεις σε υψομέτρια έως 4.900 μέτρα, όπου ζουν σε φωλιές ή ρήγματα βράχων. Οι τσινσίλιας είναι κυρίως φυτόφαγα και καθίζουν στα μπροστινά πόδια τους για να τρουν βλάστηση όπως χόρτα και βότανα μέσα στο εύρος τους. Δεν φαίνονται να πίνουν νερό και χρησιμοποιούν τη δρόσο του πρωινού και την υγρασία από τη σάρκα και το καρπό του φυτού κάκτους για υδράτωση. Οι τσινσίλιας τρέφουν επίσης τα έντομα που βρίσκονται στο βιότοπό τους, μαζί με φύλλα, σπόρους, καρύδια, σιτάρια και λουλούδια.
Ενώ οι κοντές ουράς τσινσίλια δεν είναι τόσο απειλούμενες από απώλεια βιότοπου όσο άλλες τσινσίλιες, η ανθρώπινη παρέμβαση στο βιότοπό τους παραμένει πρόβλημα. Ορυχεία, δασοκομία και βόσκημα από αγέλες βοοειδών και κατσίκα συνεχίζουν να καταστρέφουν τους άγριους πληθυσμούς τσινσίλιας. Προσβλητές στο περιβάλλον, όπως αλεπούδες, γεράκια, σκάνκαβες και κουκουβάγια, είναι επίσης πρόβλημα για αυτά τα ζώα. Οι απομακρυσμένες περιοχές όπου βρίσκονται άγριες τσινσίλιες είναι πλέον πλήρως προστατευμένες, αλλά η σκάλοση αξία της γουνάς τους είναι κίνητρο για τους δασιώδεις να ρισκάρουν παραβίαση νόμων διατήρησης.
