Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της Ελισάβετ Α΄ (1558-1603), τα περισσότερα οχήματα αλόγου ήταν αηδώς βαγόνια, βασικά απλές πλατφόρμες με ρόδες για μεταφορά βαρέων φορτίων μικρές αποστάσεις. Οι δρόμοι были κακοί έως ανύπαρκτοι, και ο πιο αποδοτικός και άνετος τρόπος ταξίδι ήταν με νερό. Στη χέρσαινα, οι κοινωνικοί περπάτιζαν ενώ η αριστοκρατία και η νοβιλιότητα κάθονταν στην πλάτη αλόγου ή μεταφέρονταν σε αλόγα φορεάς.
Το 1564, ένας άνδρας με όνομα Γουίλιαμ Μπούεν (Guilliam Boonen) ήρθε από την Ολλανδία με μια νέα ιδέα στην προσωπική μεταφορά — ένα κλειστό καρότσι με ανάρτηση ελατηρίων ώστε ένας επιβάτης να μην χτυπιέται μισάς στο θάνατο από το «ταξίδι» του, για το οποίο η ίδια η μεγάλη βασίλισσα παράπονταν, και εντός 20 ετών η κατασκευή καροτσών έγινε αναπτυσσόμενη τέχνη.
Τα καροτσά που έκανε ο Μπούεν για τη Βασίλισσα είχαν τέσσερα ρόδια και τραβούταν από δύο άλογα. Ένα φαίνεται να ήταν πολυ διακοσμημένο με λεπτομερή γλυπτό και χρυσωματισμό, και διακοσμημένο με πραγματικές πτερύγες στρουθοκάμηλου. Ήταν αρκετά μεγάλο για εξα άτομα και μπορούσε να ανοιχτεί στα πλάγια, κάτι που έκανε η Ελισάβετ για να επιτρέψει στους υποτάκτους της να τη δουν καθώς ταξίδευε. Πρέπει να μην ήταν πολύ άνετο, γιατί η Βασίλισσα παρατηρήθηκε να προτιμάει την ιππασία, και χρησιμοποιούσε τα καροτσά της για να μεταφέρει τα επιπλές της, τα οικιακά αγαθά και τους υπαλλήλους της στα βασιλικά της «προόδους» (progresses) παράλληλα με την αυτοκρατορία της.
Ακόμα και αν τα καροτσά χρησιμοποιούνταν αρχικά για τους γέροντες και άρρωστους, και οι άντρες που κάθονταν σε αυτά θεωρούνταν μαλακοί, οι νοβίλισσες και πλούσιες γυναίκες τα υιοθέτησαν ως σήμα κοινωνικής στάσεως, στην απορία της αυξανόμενης Puritan αίρεσης. Επιχειρηματικοί έμποροι τα υιοθέτησαν επίσης ως επιχείρηση, και το 1585 ήταν στον δρόμο να γίνουν δημόσια μεταφορά στο Λονδίνο και τα ξενοδοχεία στάσεων (coaching inns) ιδρύθηκαν μεταξύ πόλεων ως στάσεις (σταματήματα για αλλαγή αλόγων). Αν η διατήρηση ιδιωτικού καροτσά στην πόλη ήταν πολύ ακριβή, ένα μπορούσε να μισθωθεί για να μεταφέρει μια οικογένεια σε πάρτι ή έναν πελάτη στο θέατρο.
Ο θάνατος της Ελισάβετ το 1603 συμπίπτει με επιστροφή της πανούκλας ή άλλης επιδημικής ασθένειας, και η αυξανόμενη χρήση καροτσών μέσα και έξω από το Λονδίνο πολύ πιθανώς συνέβαλε στην εξάπλωσή της επιτρέποντας σε αυτούς που είχαν συμβεί τη νόσο αλλά δεν ήταν ακόμα συμπτωματικοί να κινούνται πιο ελεύθερα και να διαδώσουν τη μολύνωση. Η υπόλοιπη 17η eeuw θα δει την ανάπτυξη νέων τύπων καροτσών, όπως το hackney, berlin, gig, stagecoach και post-chaise.
