Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Πόλης του Μεξικού, ο Ποποκατεπέτλ είναι το δεύτερο ψηλότερο ηφαιστείο στη Βόρεια Αμερική. Στέκεται 5.426 μέτρα ή 17.802 πόδια ψηλό, το ηφαιστείο έχει βιώσει εκρήξεις από προ-κολουμβιανικούς καιρούς, και η δραστηριότητά του καταγράφεται στον αζτέκικο πολιτισμό. Ο αζτέκιος λαός έδωσε επίσης στο ηφαιστείο το όνομά του, το οποίο σημαίνει "καπνίζουν βουνό."
Ο Ποποκατεπέτλ είναι ένα стратоволκάνιο. Σχεδιασμένο με την πάροδο του χρόνου από μια συσσώρευση στρωμάτων λεπτού λάβας και άλλων πυροκλαστικών υλικών, τα стратоволκάνια έχουν απότομες πλευρές και κλασικό σχήμα κώνου. Στη βορειοδυτική όψη του Ποποκατεπέτλ, μια οξεία ρίπα γνωστή ως το Ventorrillo είναι η κορυφή του εξαφανισμένου και διβρωμένου ηφαιστείου Νεξπαγιάντλα, και δείχνει τα στρωματικά στρώματα της δομής. Ο Ποποκατεπέτλ αποτελείται κυρίως από ανδεσίτη, ένα ηφαιστειακό πετρώμα το οποίο παίρνει το όνομά του από τα βουνά Άνδες.
Στην αζτέκικη μυθολογία, ο Ποποκατεπέτλ και το κοντινό ηφαιστείο Ιζτακσιουάτλ ήταν κάποτε ένας νέος πολεμιστής και μια πριγκίπισσα. Ο πατέρας της Ιζτακσιουάτλ δεν θα τους άφηνε να παντρεφτούν μέχρι ο Ποποκατεπέτλ να νικήσει έναν φοβερό φυλετικό εχθρό σε μάχη. Αν και σκοτωσε τον εχθρό, ένας από τους αντιπάλους του Ποποκατεπέτλ στείλε πίσω ένα ψευδες μήνυμα ότι πέθανε στη μάχη και, αφήνοντας την καρδιά σπασμένη, η Ιζτακσιουάτλ πέθανε από λύπη. Ο επιστρέφων Ποποκατεπέτλ ήταν κατακλύζεται από τον θάνατο της εραστρίας του και, μετά από τη μεταφορά της στα βουνά, πέθανε δίπλα της. Οι παρατηρούντες Θεοί μετατρέψαν το ζευγάρι σε βουνά ώστε να μπορούν να είναι μαζί για πάντα, και οι περιστασιακές εκρήξεις από την ηφαιστειακή κορυφή του Ποποκατεπέτλ είναι υπενθυμίσεις ότι είναι ακόμα εκεί, δίπλα στην εραστρία του.
Σύμφωνα με την Encyclopedia Britannica, πιστεύεται ότι ο ισπανικός εξερευνητής Ντιέγκο Ντε Ορτάσ έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που ανεβηκε στο ηφαιστείο το 1519, αν και αυτό είναι αδύνατο να αποδειχθεί. Ο Φρανσίσκο Μοντανο έκανε το ταξίδι το 1522, όταν οι άνδρες του τον κατεβιβάσαν στο κρατήρα σε βάθος μεταξύ 400 και 500 ποδιών. Η επόμενη καταγεγραμμένη ανάβασμα δεν συνέβη μέχρι το 1827, και ομάδες από τη μαξικανική γεωλογική έρευνα πέρασαν δύο ημέρες στην κορυφή το 1895.
Επιστήμονες στο Smithsonian National Museum of Natural History έχουν εντοπίσει πολυάριθμες εκρήξεις στον Ποποκατεπέτλ μέσα στους αιώνες. Μεγάλες εκρήξεις το 823 μ.Χ. και πριν ήταν εκρηκτικές, στέλνοντας ροές πυροκλαστικών και λάσπης στο περιβάλλον τοπίο. Αυτά θα είχαν προκαλέσει εκτεταμένη βλάβη στην περιοχή γύρω από το ηφαιστείο. Πιο πρόσφατες εκρήξεις έχουν επίσης εκρηκτικές—όπως είναι χαρακτηριστικό ενός стратоволκάνιου—αλλά φαίνονται, συνολικά, να έχουν λιγότερο βλαβερά. Ωστόσο, μια συνεχής έκρηξη μεταξύ Μαρτίου 1996 και Νοεμβρίου 2003 προκάλεσε σημαντική βλάβη και έναν αριθμό θυμάτων.
Από το 2010, ο Ποποκατεπέτλ εκρήγνυται. Σύμφωνα με το Smithsonian National Museum of Natural History, συνεχής δραστηριότητα από Ιανουάριο 2005 έχει ως αποτέλεσμα φρεατικές εκρήξεις, οι οποίες συμβαίνουν όταν η διαλυμένη λάβα επαφάπτεται νερό. Στην περίπτωση του Ποποκατεπέτλ, το νερό μέσα στο κρατήρα προέρχεται από τη θερμότητα της αναστέλλουσας μάγμα που διαλύει τους παγετώνες στην κορυφή του.
