Η λεγendakρική έρημος πόλη Τιμπούκτου, που πιστευόταν ποτέ να στεγάζεται από καθαρό χρυσό, συνεχίζει να ξεκαθαρίζει απομακρυσμένοτητα, μυστήριο και απρόσβαση. Βρίσκοντας στο στρατηγικό «γκάζο του Νίγερ» στους πόδες της Ερήμου Σαχάρας, μεγάλωσε και ευδοκίμησε μέσω αιώνων περνώντας αυτοκρατορίες ως κόμβος εμπορίου και ισλαμικής μάθησης. Αν και λίγα παραμένουν για να ικανοποιήσουν δυτικά όνειρα και φαντασίες για αυτή την ιστορική πόλη, η μέση-πουθενά και άκρα-γης της ελκυστικότητα συνεχίζει να προσελκύει αυξανόμενο αριθμό επισκεπτών.
Ο τόπος του Τιμπούκτου επιλέχθηκε από εμπόρους Τουαρέκ Ιμασαγκάν τον 11ο αιώνα ως σημείο συνάντησης για την πλησιέστερα στο ποτάμι Νίγερ. Βρίσκοντας στην νότια άκρη της ερήμου, το Τιμπούκτου ήταν όπου «η κάμηλος συναντούσε το καΐκι». Πέρα από τους Τουαρέκ, άλλες ομάδες—συμπεριλαμβανομένων Σονγκάι, Φουλάνι, Γουανγκαρά και Αράβες—εμπορεύονταν εδώ, ανταλλάσσοντας τον πλούτο της Σαχάρας αλάτι για χρυσό και σκλάβους που μεταφέρονταν από τον ποτάμιο από τον νότο.
Στον 14ο αιώνα, το αυξανόμενο οικισμός ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία Μάλι. Ο Μάνσα Μούσα, ένας από τους πλούσιους αυτοκράτορες του Μάλι, παρήγγειλε στον γρεναντινό αρχιτέκτονά του να χτίσει το Τζενγκερμπιρ, το πιο διάσημο τζαμί του Τιμπούκτου, το 1325. Το τζαμί στέκεται ακόμα ως κεντρικό χαρακτηριστικό της πόλης.
Επόμενη ήρθε η Αυτοκρατορία Σονγκάι το 1468, η οποία, πέρα από την προώθηση της εμπορικής ανάπτυξης του Τιμπούκτου, βοήθησε να μεταμορφώσει την πόλη σε σημαντικό ισλαμικό κέντρο μάθησης, πολύ σαν τη Βαγδάτη ή την Καΐρο στην ανατολή. Βιβλιοθήκες, τζαμιά, σχολές και ακόμα ένα από τα πρώτα πανεπιστήμια του κόσμου были γεμάτα χειρόγραφα επιστημονικά και θρησκευτικά κείμενα. Το Τιμπούκτου απηύθυνε τρία πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων Σανκορέ και Σίντι Γιάχα, καθώς και 180 Κοραξικά σχολεία. Διάσημοι μουσουλμάνοι ταξιδιώτες όπως Λέο Αφρικανούς και Ιμπν Μπatuta ταξίδεψαν στο Τιμπούκτου για να ωφεληθούν από τον πλούτο της γνώσης της για προετοιμασία για το Χατζ τους στη Μекκα.
Στον 16ο αιώνα, η χρυσή εποχή του Τιμπούκτου ξεψύχισε με την καταστροφή της Αυτοκρατορίας Σονγκάι και την άφιξη πορτογαλικού εμπορίου κατά langs τη δυτική ακτὴ της Αφρικής. Οι ερημικές διαδρομές γνώρισαν σε μεγάλο βαθμό παρακαμφθήκαν από το νέο ναυτικό εμπόριο, απομονώνοντας το Τιμπούκτου και μετατρέποντάς το σε μια σκόνιο παραλιακό νερό. Ο πρώτος ευρωπαϊκός εξερευνητής που έφτασε στο Τιμπούκτου, Ρενέ-Ογούστ Καγιέ, έφτασε το 1828 για να αναφορήσει μια κρούσουσα αδόβη πόλη που χνώταγε στην άμμο. Ωστόσο, παρά την σοβαρή μείωση της πολιτικής και εμπορικής δύναμης της πόλης, συνέχισε να κρατάει σημασία στους ισλαμικούς κύκλους γνώσης.
Μαζί με την υπόλοιπη χώρα, το Τιμπούκτου τοποθετήθηκε υπό γαλλική αποικιακή κυριαρχία το 1893 μέχρι η Μάλι να γίνει ανεξάρτητη το 1960. Από τότε, προσελκύει αυξανόμενες ποσότητες ταξιδιωτών τόσο για τα εντυπωσιακά της αδόβη sites όσο και για το λεγendakρικό της όνομα. Με μια συνεχώς πλησιάζουσα έρημο που απειλεί να καταπιέσει και να καταστρέψει την πόλη, το Τιμπούκτου τοποθετήθηκε στη Λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο το 1990, μετά το οποίο η UNESCO ίδρυσε ένα πρόγραμμα συντήρησης για να προστατεύσει τους τόπους παγκόσμιας κληρονομιάς της πόλης.
