Η μόνη διαδρομή το 1836 που συνδετούσε τις μεσοδυτικές πολιτείες με την Ορεγών, το Oregon Trail ήταν ένα δύσκολο, 2.000 μίλια ταξίδι με πολλές δυσκολίες για τις δέκα χιλιάδες οικιστές που προσπάθησαν το μονοπάτι. Ένας στα δέκα δεν επιβίωσε, και ενώ πολλοί सोचαζαν ότι οι αμερικανικοί Ινδιάνοι ήταν η μεγαλύτερη απειλή, η κακή αποχέτευση έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο στο ποσοστό επιβίωσης.
Το Oregon Trail ταξιδεύτηκε πρώτη φορά το 1836 αλλά είδε τους μεγαλύτερους δυτικούς πληθυσμούς από το 1843 έως το 1869. Κάποιοι από τις δέκα χιλιάδες οικιστές που ταξίδεψαν το Oregon Trail περπάτησαν τη διαδρομή με τα πόδια, ενώ άλλοι πήγαν με καλυμμένα βαγόνια. Κάποιοι ταξίδεψαν μέχρι την Κοιλιάδα Willamette της Ορεγών, ενώ άλλοι κατεύθυναν στην Καλλιφόρνια για τις ελπιδοφόρους προοπτικές χρυσού. Μέχρι να ολοκληρωθεί ο διαηπειρωτικός σιδηρόδρομος, το Oregon Trail δεν χρειάζονταν πλέον ως μέσο μεταφοράς, αλλά μέρη του μονοπατιού έχουν διατηρηθεί για την μετάδοση.
Στο Oregon Trail, η υδατική ρύπανση ήταν ο μεγαλύτερος συνεισφέροντας παράγοντας στις ασθένειες όπως η χολέρα σύμφωνα με τον ιστότοπο Pacific Northwest Journeys. Οι οικιστές αναζητώντας πόσιμο νερό αναγκαζόταν να πίνουν από τα ίδια νεροχώματα με προηγούμενες ομάδες βαγονιών και γαϊδούρια, τα οποία συχνά μάχονταν ασθένειες που ρύπαιναν το νερό.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο Oregon Trail του Πανεπιστημίου Idaho State, η χολέρα ήταν ένας από τους μεγαλύτερους δολοφόνους ανδρών, γυναικών και παιδιών που ταξίδευαν στο Oregon Trail, με κάποιες ομάδες βαγονιών να χάνουν έως και δύο τρίτα των οικογενειών τους. Προκαλούμενη από βακτήρια στο πόσιμο νερό, η χολέρα ήταν μια ταχύδρωτη ασθένεια που μπορούσε να δείξει συμπτώματα και να σκοτώσει έναν οικιστή σε καρδιά ώρες.
Πέρα από τη χολέρα, ασθένειες και ασθένειες όπως η βολικά, η γρίπη, τα μπόλια, τα παρακτισμένα και η φυματίωση διευρύνονταν μέσω κακής αποχέτευσης και μολυσμένου ποτού νερού. Σύμφωνα με τον ιστότοπο του Εθνικού Κέντρου Oregon/California Trail, οι ασθένειες και οι σοβαρές ασθένειες ήταν υπεύθυνες για τον θάνατο εννιά από δέκα οικιστών στο Oregon Trail.
Με τους θανάτους κατάłuż του Oregon Trail να αυξάνονται λόγω κακής αποχέτευσης και υδατικών ασθενειών, πολλοί οικιστές δεν ήθελαν η ασθένεια να διαδοθεί και αναγκάστηκαν να θαψουν άμεσα και απευθείας στο μονοπάτι, όπου η μύριζα θα πατούσε από άλλα βαγόνια και δεν θα έλκουσε λύκους. Πολλές θύματα αφήθηκαν πίσω χωρίς ταφή ή θαφτείσαν αλλά μετά ανασκαφούν από ζώα, προκαλώντας επιπλέον θέματα αποχέτευσης. Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Oregon/California Trail, υπάρχουν μέσοι όροι 10 μνήματα για κάθε μίλι του 2.000 μίλια μονοπατιού.
