Το Κολοσσαίο είναι ένα αμφιθέατρο στη Ρώμη όπου διεξήχθησαν άρματα, γλαδιατόριες μάχες και κυνήγια ζώων μέχρι τον 5ο αιώνα. Η ελλειπτική, τριώροφη δομή είναι 620 πόδια μακρά, 156 πόδια πλατιά και 152 πόδια ψηλή. Χτιστηκε με 80 αψίδες σε κάθε όροφο. Το Κολοσσαίο θεωρείται σημαντική δομή λόγω των αρχιτεκτονικών της ποιοτήτων και της ιστορικής της σημασίας.
Το Κολοσσαίο ξεκίνησε από τον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό, της οικογένειας Φλαβίων, το 71 μ.Χ. Το κτίριο ολοκληρώθηκε κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Δομιτιανού, μικρότερου γιου του Βεσπασιανού, το 81 μ.Χ. Αρχικά το Κολοσσαίο ήταν γνωστό ως το «Φλαβιακό Αμφιθέατρο». Το κτίριο χτίστηκε στην τοποθεσία του πρώην σπιτιού του προηγούμενου αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας είχε χτίσει ένα αμφιθέατρο στον Καμπου Μάρτι που κράταγε μεγαλύτερη μάζα κόσμου, αλλά πιστεύεται ότι καταστράφηκε κατά τη Μεγάλη Πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ.
Το Κολοσσαίο εγκαινιάστηκε πριν ολοκληρωθεί το κτίριο, το 80 μ.Χ. κατά τη βασιλεία του μεγαλύτερου γιου του Βεσπασιανού, Τίτου. Μετά την εγκαινία, τα πρώτα παιχνίδια διεξήχθησαν στο Κολοσσαίο για 100 ημέρες. Κατά τη διάρκεια των πρώτων παιχνιδιών, διεξήχθησαν γλαδιατόριες μάχες και κυνήγια ζώων. Περίπου 9.000 ζώα σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των παιχνιδιών. Κατά τη διάρκεια των γλαδιατόριων μαχών, χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν.
Το Κολοσσαίο χτίστηκε με έναν αριθμό τμημάτων, τα οποία οργανώθηκαν κατά κοινωνική τάξη. Σχεδιάστηκε για να κρατά 50.000 θεατές. Η περιοχή του ποδίου είχε μάρμαρινες κάθισμα και λογές για την αυτοκρατορική αίθουσα, συμπεριλαμβανομένου του αυτοκράτορα και των αστικών αρχόντων. Το δεύτερο επίπεδο καθισμάτων σχεδιάστηκε για τον κοινό λαό. Το υψηλότερο επίπεδο καθισμάτων σχεδιάστηκε για τις γυναίκες. Υπήρχαν τέσσερα λούδι, ή φυλακές, κοντά στο Κολοσσαίο όπου οι γλαδιατόρες εκπαιδεύονταν για μάχη.
Τα πιο δημοφιλή παιχνίδια στο Κολοσσαίο ήταν άρματα, γλαδιατόριες μάχες, προσομοιωμένες ναυμαχίες και κυνήγια ζώων. Σκηνοθετημένα δράματα μυθολογικών ιστοριών διεξήχθησαν επίσης εκεί. Γλαδιατόρες, δούλοι, δεσμοί ή εθελοντές μαχαίρονταν σε μάχες μέχρι θανάτου κατά τη διάρκεια γλαδιατόριων αγώνων. Τα γλαδιατόρια παιχνίδια διεξήχθησαν μέχρι το 404 και απαγορεύθηκαν το 438 μ.Χ. Τα κυνήγια ζώων συνέχισαν στο Κολοσσαίο μέχρι το 523. Τα παιχνίδια γίνονταν πολύ ακριβά να σκηνοθετηθούν, ειδικά καθώς το δυτικό μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε στρατιωτικά και οικονομικά προβλήματα.
Οι πρώτες επισκευές στο Κολοσσαίο πιθανώς έγιναν στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ., όταν οι αυτοκράτορες Νέρβα και Τραϊανός fecero εργασίες στο cavea του κτιρίου. Το 217, το αμφιθέατρο χρειάστηκε επισκευές μετά από που φωτιαίστηκε, αφού χτυπήθηκε από αστραπή. Η αστραπή χτύπησε ξανά το αμφιθέατρο το 250, και σεισμοί το βλάψαν το 442 και 470.
Κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους, ένας αριθμός εκκλησιών και καταστημών κατοικίας χτίστηκαν μέσα στο Κολοσσαίο. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως στρατιωτικό φρούριο. Μετά τη λήξη των παιχνιδιών, το Κολοσσαίο ληστεύτηκε για υλικά. Ξεκινώντας το 1490, passion plays σκηνοθετήθηκαν μέσα. Ο Πάπας Βενέδικτος Δέκατος Δέκατος δήλωσε το Κολοσσαίο ιερό τόπο τον 18ο αιώνα. Ξεκινώντας το 1790, ανασκαφές έγιναν στο αρένα. Μια σημαντική αποκατάσταση ξεκίνησε το 1995 στους εξωτερικούς τοίχους και τα θεμέλια. Το 2000, το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας παρουσίασε τρία παιχνίδια μέσα στο Κολοσσαίο, συμπεριλαμβανομένου του «Οιδίπους Τύραννος».
