Το σεράπε είναι γονάτινο ενδύμα από δύο ίδια κουβέρτες που έχουν ραφτεί σε μια άκρη εκτός από μια κεντρική, κεφαλοειδή σχίζα. Φοράται κρεμασμένο από τους ώμους ή διπλωμένο σε έναν ώμο. Αρχικά φτιάχτηκε από βαμβάκι και ixtle, ινός μάγουεγ (Agave), με παραδοσιακά σχέδια που识别 την πατρίδα, την οικογένεια ή την κοινωνική θέση. Το όνομα «serape» προέκυψε στο κέντρο παραγωγής Σαλτίγιο, Κοαουίλα. Σε διαφορετικά μέρη της Μεξικού και Γουατεμάλας, το ενδύμα έχει διαφορετικά ονόματα.
Το Gossypium hirsutum, η πιο ευρέως καλλιεργούμενη ποικιλία βαμβακιού, είναι ταυτοχθόνο μεξικανικό θάμνος, καλλιεργημένο από προ كولومβιανοί καιρός. Βαμβακερά «tilma» φόρμες υφαινόταν σε «backstrap looms» (ύφανση με ζώνη), με το ένα τέλος δεμένο στον υφαίνοντα και το άλλο κρεμασμένο από δέντρο. Τα tilmas ήταν κρεβάτια που φοράγονταν σαν μαντέλια από τους φτωχούς. Τον 16ο αιώνα, οι αποίκιοι ίδρυσαν βιομηχανία μαλλιού στη Μεξικό, ενθαρρύνοντας μαλλιά σεράπε, αλλά τον 19ο αιώνα στην ισπανική Καλοφορνία, κεντημένα και βελουδοκομμένα μαύρα βαμβακερά σεράπε ήταν δείγμα πλούτου.
Πριν τους Κογκισταδόρες, οι Τλαξκαλτέκ πολεμούσαν συνεχώς με τους Αζτέκ, οπότε ένωσαν δυνάμεις με τον Κορτέζ για να καταστρέψουν τον Μοκτεζούμα. Ως σύμμαχοι Ισπανών και καταχρηστικοί Καθολικοί, οι Τλαξκαλτέκ βραβεύτηκαν με γήπεδα καθώς οι Ισπανικοί κατακτούσαν. Το Σαλτίγιο, στη νότια άκρη της ερήμου Τσιουαουά, ήταν το βορειότερο έδαφος της Νέας Ισπανίας το 1577. Το 1591, 400 οικογένειες Τλαξκαλτέκ μετήραν στο Σαλτίγιο, φέροντας ισπανικά πρόβατα και την αποικιακή βιομηχανία υφαντικής με τους.
Οι Ισπανοί εισήγαγαν την υφαντική μαλλιού σε καρέ, ορθογώνια οριζόντια αρχάλια που παράγουν λεπτό, στενό, υδροαρκές υφάσμα, ταυτόχρονα μαλακό και σκληρό.正如 το μεσαιωνικό Ισπανία απαγόρευε την εξαγωγή των φυλών προβάτων του, έτσι και τα μυστικά υφαντικής μαλλιού του Σαλτίγιο φυλάχθηκαν. Ένα σεράπε απαιτούσε έως και δύο χρόνια για υφάνση και ήταν ακριβή αγορά. Η μοναδική τεχνική χειροποίησης στέρησε την υψηλή αξία τους πέρα από τη μηχανοποίηση. Εγίνονταν με παραδοσιακή τέχνη έως το 1850.
Τα πρώιμα σεράπε Σαλτίγιο είχαν κεντρικά μενταλόνια σε ρόμβο μορφή από δύο τρίγωνα που ενώθηκαν όταν τα δύο κουβέρτες ραφτηκαν. Τυπικά σχέδια 19ου αιώνα ήταν πιο περίπλοκα, βασισμένα σε φωτεινές χρωματιστές γραμμές σε ουδέτερο φόντο, με γραμμές σταυρωμένες από ζιγζαγκ σκαλοειδών χρωμάτων. Τα σεράπε Σαλτίγιο φτιάχνονταν με φωτεινά χρωμάτιστα βεγετάβλ ντύες, αλλά δεν θυμίζουν τις υπερ-κορεσμένες απόχρωσεις των συνθετικών aniline ντυών που χρησιμοποιούνται τώρα για mass-produced τουριστικά σεράπε.
Το 1910, το σεράπε και το σομπρέρο ήταν σύμβολα συγκέντρωσης της Μεξικανικής Επανάστασης, αλλά το 1531, το «tilma» σεράπε έγινε υβριδικό εικονικό της αποικιακής εξουσίας και αντίστασης. Τον Δεκέμβριο, ένας ταυτοχθόνος Μεξικανός βαπτισμένος ως Χουάν Ντιέγκο ανέφερε ότι η Παρθένος του ζήτησε να χτίσει εκκλησία στον λόφο Τεπέγιακ, τώρα στη μετρόπολη της Μεξικό. Όταν ο σκληρόκρανος επίσκοπος δεν πίστευσε την αναφορά, η Παρθένος έδωσε στον Χουάν Ντιέγκο έναν μπούκετο ισπανικών τριανταφυλλιών για τον επίσκοπο χειμώνα. Όταν ο Χουάν άνοιξε το tilμα του για να αποκαλύψει τα τριανταφύλλα, η εικόνα της Παρθένου ήταν ανάμεσά τους.
