Οι ανεμόμυλοι έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην τέχνη και τη λογοτεχνία, εμφανιζόμενοι στην επίσημη επίθεση του Δον Κιχώτη στους γίγαντες ανεμόμυλους και στα ανατολικά αγγλικά τοπία του Τζον Κόνσταμπλ. Αν και οφείλουν να послужиσαν ως εξαιρετικά μοντέλα για την τέχνη, εξυπηρέτησαν πιο πρακτικό σκοπό για τους ευρωπαϊκούς και αμερικανούς γεωργούς.
Η παλαιότερη καταγραφή ενός ανεμόμυλου σχετίζεται με τον 9ο αιώνα στην Πέρσια. Το 1854, ο Ντάνιελ Χαλάντεϊ σχεδίασε τους πρώτους ανεμόμυλους στη Νέα Αγγλία, σηματοδοτώντας την αρχή της βιομηχανικής εξέλιξής τους στην Αμερική.
Υπάρχουν τρία βασικά είδη ανεμόμυλων: με κατακόρυφο άξονα (στατικοί), με οριζόντιο άξονα που στρίβουν για να αντιμετωπίζουν τον άνεμο και με σταθερό οριζόντιο άξονα.
Οι Ευρωπαίοι χτίσαν τους πρώτους ανεμόμυλους για την αλέθριψη σιτηρών σε άλευρο και φάρα. Αργότερα, η τεχνολογία επεκτάθηκε σε αντλίαση νερού, κοπή ξύλου και βιομηχανικές εφαρμογές.
Οι πρώτοι βορειοαμερικανοί ανεμόμυλοι κατασκευάστηκαν από ξύλο με σιδηρούς και χalyβδούς εξαρτήματα. Οι ολόκληρα μεταλλικοί ανεμόμυλοι εισήχθησαν το 1870, προσφέροντας μεγαλύτερη αντοχή και αποδοτικότητα.
Μεταξύ 1770 και 1803, 20 από τους ψηλότερους ανεμόμυλους στον κόσμο χτίστηκαν στη Σίνταμ, Ολλανδία. Πέντε από τους αρχικούς ανεμόμυλους διαμένουν حتى σήμερα, τραβώντας τουρίστες από όλο τον κόσμο.
