Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τον ήλιο για μαγειρική πριν την βιομηχανικοποίηση (φούρνοι, φούρνοι). Η έρευνα διεξήχθη διαλείμματα για βελτίωση της εκμετάλλευσης ηλιακής ενέργειας για μαγειρική.
Η μαγειρική με ενέργεια ήλιου χρησιμοποιείται αιώνες για ξηρά φρούτα, λαχανικά, σίτη. Σύγχρονα ηλιακά μαγειρικά χρησιμοποιούν ειδική συσκευή για συγκέντρωση και ενίσχυση θερμότητας, προσεγγίζοντας συνventional μαγειρικά.
Αρχηγός της ηλιακής μαγειρικής: ο γαλλιοελβετικός επιστήμονας Horace de Saussure, χτίστηκε ηλιακά κουτιά το 1767 για μαγειρική φρούτων.
Στα τέλη 1800s, σχέδια για ηλιακούς θερμαντήρες νερού στην Καλλιφόρνια και μαγειρικό κρέατος σε εστιατόρια. Η δημοφιλία μειώθηκε με ραχίτιση χαλκού κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ηλιακός θερμαντήρας/μαγειρικά ξανά δημοφιλή τη δεκαετία του 1950, ειδικά ηλιόλουσια σημεία (Φλορίδα). Το κόστος υλικών και η διαθεσιμότητα επιδοτήσεων ενέργειας κατέστρεψαν τη βελτίωση τεχνολογίας.
Τα ηλιακά μαγειρικά δείχνουν αρχές ηλιακής ενέργειας και μεταφοράς θερμότητας, εμπνέοντας προηγμένες εφαρμογές. Μπορούν να μειώσουν εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα και να χρησιμοποιήσουν ανακυκλωμένα υλικά, ειδικά σε ηλιόλουστες περιοχές.
Την δεκαετία του 1950, τα Ηνωμένα Έθνη χορηγήσαν μελέτες αν ηλιακά μαγειρικά βοηθούν φτωχούς λαούς. Οι περισσότερες κοινότητες τα αποσυγκρότησαν για άλλες χρήσεις, αλλά ένα χωριό στη Μεξικό τα χρησιμοποίησε τουλάχιστον 5 χρόνια μετά.
