Οι τομείς (sections) αποτελούν τα καθορισμένα όρια για μια σιδηροδρομική φασμαρία συντήρησης. Οι εργάτες του τομέα, που ονομάζονταν "γκάντι ντάνσερς" (gandy dancers), αναλαμβάνουν τη συντήρηση ενός τμήματος ραγιών, αλλαγών και δικαιωμάτων διαβάσεως. Ο σιδηροδρομικός χειροκίνητος βαγονοκινητής αναπτύχθηκε για τη μεταφορά των ομάδων επισκευής, εργαλείων και υλικών κατά μήκος των τμημάτων σιδηροδρομικών ραγιών.
Το 1817, ο Γερμανός βαρόνας Λούντβιχ Ντράις φον Σαουέρβρονν εφεύρε ένα δίκυκλο οχήματα που κινούνταν με τα πόδια του οδηγού. Τρίκυκλες εκδόσεις της ντράιζινας προσαρμόστηκαν για χρήση στις ράγες. Αυτές οι προσαρμογές γνώρισαν ως χειροκίνητα βαγονοκινητά (handcars), καθώς κινούνταν τυπώνοντας ένα σύνολο χειριστηρίων.
Το 1883, ο Τζορτζ Σ. Σέφιλντ καταθέτησε το αμερικανικό βρεvet 264481, την πρώτη αίτηση για σιδηροδρομικό χειροκίνητο βαγονοκινητή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως η ντράιζινα, χρησιμοποιούσε τρικυκλική διαμόρφωση για να κινείται στις σιδηροδρομικές ράγες.
Ένα χειροκίνητο βαγονοκινητή με τέσσερις ρόδες πατένταρε στις ΗΠΑ το 1883 από τον Ρ.Χ. Τζόνσον με το βρεvet αριθ. 270678. Οι ροκάρ μπράτσα που παρείχαν δύναμη μπορούσαν να χειριστούν από έναν ή δύο άνδρες. Από τότε, οι φασμαρίες τομέων βασίστηκαν στον αξιόπιστο χειροκίνητο βαγονοκινητή για την επιθεώρηση και συντήρηση των ραγιών της χώρας.
Περίπου το 1893, η Sheffield Velocipede Co. δημιούργησε το πρώτο απλό κινητήριο χειροκίνητο βαγονοκινητή. Η Fairbanks-Morse εξαγοράστηκε τη Sheffield Co. και ανέπτυξε διάφορα μοντέλα κινητήριων χειροκινήτων βαγονοκινητών, τα οποία ονόμασε "σπεέδερς" (speeders).
Τα χειροκίνητα βαγονοκινητά έχουν γίνει χόμπι σιδηροδρόμων με άντρες και γυναίκες σε όλη τη χώρα. Αναζητούνται, ανακαινίζονται και σε πολλές περιοχές πραγματοποιούνται αγώνες τους κατά του ρολογιού.
